A Complete Unknown wil heel graag de verschillende gezichten van Bob Dylan samenbrengen in een multidimensionaal portret, de nukkige zanger blijft helaas een in sigarettenrook gehuld mysterie. Aan Timothée Chalamet ligt het niet. Hij imiteert perfect de nasale scherpe zang en heeft duidelijk geoefend op de gitaar. Dit is meer een kwestie van onderontwikkeld drama.

Op een ander vlak weet A Complete Unknown wel goed te scoren: hoe Dylans stijl veranderde en bijdroeg aan de revolutie van de popmuziek. Dylan werd, al dan niet tegen wil en dank, vaandeldrager van de politiek geladen folkmuziek, maar kon geen weerstand bieden aan de aantrekkingskracht van de elektrische gitaar. Fans wilde “tokkelliedjes” zoals Blowin’ in the Wind, Dylan schoof gaandeweg naar gejaagde blues.

Die spanningen komen tot een explosief hoogtepunt als Dylan tijdens het traditionele folkfestival zijn elektrische gitaar uit de koffer haalt. Geen gezapig getokkel maar stevige gitaarslagen, bedoeld om op te dansen. Fans waren woedend. Ontgoocheld. Hoe kon hun held deze afschuwelijke herrie spelen? Hoe kon hij zijn idealen zo weggooien? Hoogverraad!

Dat is waar A Complete Unknown voor mij over gaat: hoe popmuziek een welgemikte trap onder de kont kreeg en voor altijd veranderde. Kijk naar de muziek van nu en je weet dat de stemming lang geleden is omgeslagen. Dylan speelt eerder een bijrol en blijft een “complete unknown”. Een beetje ironisch is dat wel. Het is toch zijn levensverhaal.

Mijn Letterboxd-score: 4/5

A Complete Unknown op IMDb.

Je kan mij ook volgen via BlueSky.