Memoir of a Snail is zo diepduister zwart en gruwelijk ellendig dat er bijna geen licht te zien is. Grace Pudel, het aandoenlijke hoofdpersonage van Adam Elliots hyperemotionele stopmotion, wordt genadeloos getreiterd om haar hazenlip, verliest op jonge leeftijd haar vader en moet afscheid nemen van tweelingbroer Percy. Als er toch iets van geluk  in Graces kleine wereld dreigt te arriveren wordt dat spoedig vertrapt. Alsof zij geen recht heeft op levensvreugde en alleen bestaat om langzaamaan weg te kwijnen tussen de door haar verzamelde slakken.

En toch is het niet alleen kommer en wel in Elliots prachtige vertelling. In de verte gloren minieme puntjes hoop. Dan blijkt Memoir of a Snail ook een liefdevolle ode aan veerkracht en de buitenstaander en wordt het om die reden nooit te zwaar. Ook als Grace geen andere uitweg meer ziet blijft er nog iets van optimisme sluimeren.

Memoir of a Snail is zwaarmoedig en strijdbaar. Net als de slak die altijd moedig vooruitglibbert loont het om door te zetten. Vol te houden.

Memoir of a Snail zegt: geef niet op. Vertrouw op de goede krachten in de wereld. Op alles wat goed is. Je weet nooit wat voor moois het leven nog te bieden heeft.

(Of misschien zeg ik dat wel. Het komt uiteindelijk op hetzelfde neer.)

Mijn Letterboxd-score: 5/5

Memoir of a Snail op IMDb.

Je kan mij ook volgen via BlueSky.