Wat was het dit keer spannend met de vertrouwde eindejaarslijst. De toppositie werd al vroeg ingenomen maar later volgde concurrentie. Werd de nummer één onttroond? De jury ging in beraad en wist na herziening, dat gaat niet gebeuren.
Voor ik de uitslag bekendmaak, zoals gebruikelijk, wat opviel in filmjaar 2025:
Eraserhead: blijft na zoveelste herziening een meesterwerk.
Snow-White: nee, de Volkskrant, dit was geen goede film.
Maldoror: noem het gerust kolder, maar dit was meer drama met een onuitstaanbare agent dan controversiële thriller die complotten aan het licht brengt.
Honey Don’t: het solo-werk van Ethan Coen is lang niet zo slecht als de kritieken doen beweren. Heeft net niet de eindejaarslijst gehaald.
aka Charlie Sheen: gladde praatjes verhullen volgens mij een groter geheim dan wat Charlie Sheen onthult.
Ballerina Assassin: trap hier niet in. Ana de Armas heeft er niets mee te maken.
Jurassic Reborn: trap ook hier niet in. Michael Crichton draait zich om in zijn graf.
Eddington: ik wilde zo graag de gekte omarmen maar ben er bijna van weggerend.
Dochters: De nieuwste van Johan Nijenhuis. Braaf, braver, braafst. *gaap*
Amsterdamned II: had niet gehoeven Dick Maas. Echt niet.
Tron: Ares: de muziek is geweldig.
En dan nu het moment waarop iedereen heeft gewacht, de top 30:
Jurassic World Rebirth: “Zo slecht vond ik Jurassic World Rebirth echt niet.”
A Minecraft Movie: “De humor van A Minecraft Movie is weinig verheffend en ronduit stupide, maar ook lekker absurd en verrukkelijk onzinnig.”
The Naked Gun: “Wat heeft een sneeuwpop te maken met The Naked Gun?”
Death of a Unicorn: “Death of a Unicorn zegt: don’t mess with the Unicorn.”
Mickey 17: “Hoog scorende imperfectie.”
Mission – Impossible: The Reckoning: “De nieuwste Mission: Impossible stijgt een scène lang op en overgiet de verrukkelijke popcornsmaak met een licht pikante saus.”
Le Comte de Monte-Cristo: “Psychologische oorlogsvoering zonder winnaars.”
Vleesdag: “Een vicieuze cirkel van geweld die tegen het krieken van de ochtend het aantal personages aardig heeft uitgedund.”
Queer: “Lachen om alcoholisten is niet grappig, Queer komt ermee weg.”
Babygirl: “Het orgasme, al die tijd krampachtig onderdrukt, mag eindelijk naar buiten.”
Tardes de soledad: “Waarom, in godsnaam, ging ik naar Tardes de soledad, een documentaire over stierenvechten?”
Materialists: “Een aangename verrassing.”
28 Years Later: “28 Years Later heeft meer “moois” te bieden, de eerste beelden met de Teletubbies zijn onvergetelijk.”
The Surfer: “Dit is wat ik noem een instantcultklassieker.”
Drie dagen vis: “Soms heeft drama geen grote gebaren nodig.”
Memoir of a Snail: “Memoir of a Snail zegt: geef niet op.”
Avatar: Fire and Ash: “Avatar: Fire and Ash is een overvolle doch welkome terugkeer naar de wereld waar volk, natuur en spiritualiteit in nauwe harmonie samenleven.”
Wicked: Part 1: “Echt alles eraan klopt.”
Late Shift: “Late Shift is geen superheldenfilm maar gaat absoluut over de grootste superhelden.”
Wicked: Part 2: For Good: “Het toversprankelgevoel van Wicked: Part 1 maakt langzaamaan plaats voor een bittere smaak.”
Gezellig toch, samen op vakantie. Tot het een keer vreselijk fout gaat en de ongemakkelijke vraag wordt gesteld: hoe ver ga jij voor je kind? Heel ver? Zo ver dat er geen grenzen meer bestaan? Dat werkelijk alles is geoorloofd? Want het is wel je kind, natuurlijk.
Vanaf de allereerste tel kruipt het onbehagen onder je huid, een dreiging die lang na de komisch groteske climax blijft sluimeren en met een duivels glimlachje knipoogt, alsof het wil zeggen dat de ellende nog maar pas is begonnen.
Al voor mij soms net te subtiel is de miniserie een ongemakkelijk heldere analyse over de broeierige puberwereld en de schadelijke gevolgen van de giftige manosfeer. En Jamie moet niet zo vreselijk liegen.
Er worden vergelijkingen gemaakt met There Will Be Blood. Terecht. Monumentaal meesterwerk.
Misdadigers spelen en zingen achter gevangenismuren in toneelstukken. Alleen dan hebben de mannen nog een gevoel van menselijkheid. Hou het maar eens droog bij dit onwaarschijnlijk mooie drama over hoopglinsters in een uitzichtloze wereld.
Zonder het trauma echt in beeld te brengen komt het drama juist binnen. Breekbaar debuut van Eva Victor waarin hen soepel schakelt tussen tragiek en komedie en eigen ervaringen in de film verwerkt.
Guillermo del Toro heeft medelijden met het monster. Hij haalt de schroeven uit zijn nek en maakt hem menselijker en intelligenter en blijft zo dichter bij het boek van Mary Shelley. Sfeervol, grotesk en dramatisch.
Blues, monsters en racisme. Als je niet weer waar deze prachtige horrorfilm naartoe gaat staat je een grote verrassing te wachten. Tenzij je al goed bekend bent met andere genreklassiekers. Maar ook dan is er nog genoeg om van te genieten.
Mijn filmhoogtepunt van het jaar: vanuit de relax seat genieten van PTAs glorieuze terugkeer. En het scheelde weinig of hij stond op één. Toch ontbrak net dat ene beetje. De vonk, dat stukje sfeer, waanzin, hoe je het ook wil noemen…
… en daarom is Robert Eggers’ Dracula nog steeds de grote winnaar van 2025. Zowel in de bioscoop als thuis blijft de mythe over eeuwenoud kwaad een nachtmerrie waaruit je niet kan ontsnappen. Eggers zet zijn tanden in het monster en laat de vampier met vers bloed uit het graf herrijzen. Deze Nosferatu is een koortsdroom over seksueel verlangen, ratio versus mysticisme en de aanwezigheid van de alomtegenwoordige dood.
En het is een horrorfilm. Ook dat helpt wellicht om net boven de concurrentie te staan.
Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.
Ha, post-credits!