Fans en critici zijn opvallend eensgezind: Jurassic World Rebirth is een zware tegenvaller. Te weinig schermtijd voor de prehistorische monsters, mager verhaal, gekunstelde dialogen en humor, opzichtig verwijzen naar deel één en kennelijk is het in een hermetisch afgesloten laboratorium geen enkel probleem om de wikkel van een Snickersreep op de grond te gooien. Steven Spielberg, betrokken als uitvoerend producent, wil puur de geldkoe uitmelken. Michael Crichton, schrijver van het originele bronmateriaal, draait zich grommend om in zijn graf. Jurassic World Rebirth is de doodsbeet van de klassieke franchise. Geen sprake van dat dit nog goedkomt.

Sta mij toe een tegenstem te geven.

Jurassic World Rebirth vertelt zijn eigen verhaal, knipoogt naar het allereerste deel, bekritiseert Big Pharma en toont een verontrustende en intrigerende wereld waarin dinosaurussen en mensen noodgedwongen samenleven. De nieuwe dinomonsters (gemuteerde beesten ontstaan in het eerder genoemde laboratorium) blijven wat verborgen om overdaad te voorkomen. Prachtig, het grote monster zo in de mist. En de Snickers ben ik na de eerste scène al lang weer vergeten.

Toegeven, de nieuwigheid is er sinds de jaren negentig wel van af. En hé, ieder zijn mening. Maar de kritiek op deel zeven is wel erg fel. Zo slecht vond ik Jurassic World Rebirth echt niet.

Mijn Letterboxd-score: 4/5

Je kan mij ook volgen via Bluesky

Jurassic World Rebirth op IMDb