28 Days Later begon met Cillian Murphy in post-apocalyptisch Engeland en de zwaarmoedige postrock van Godspeed You! Black Emperor. In de eerste scènes van 28 Weeks Later werd een familie bruut afgeslacht. 28 Years Later zet de toon met… De Teletubbies. De Teletubbies? Ja. Inderdaad. In de eerste beelden kijkt een groep kinderen braaf naar het bekende kleuterprogramma. Is dit wel de juiste film? Ben ik de verkeerde zaal ingelopen? Of is dit een trailer?

Oh nee, gelukkig. Daar komen de zombies om een einde te maken aan de kinderlijke onschuld. Gillende stemmetjes, felrode bloedspatten op het tv-scherm (Tinky Winky, Dipsy, Laa-Laa en Po blijven onverstoorbaar hun ding doen, alsof een tv-programma zich iets aantrekt van zombies), paniek alom.

En het is nog maar de introductie. Het derde deel van de zombietrilogie staat voortdurend onder hoogspanning. Nog meer dan de eerste twee delen is 28 Years Later “unhinged”. Losgeslagen. Een opgepompt wild beest, strak van het testosteron, ontsnapt uit zijn kooi, wild om zich heen happend.

Tegelijkertijd krijgen de personages ruimte om te groeien, volwassen te worden. Die adempauzes halen soms een beetje de vaart uit het verhaal, ze geven de horror ook een extra dramatische laag.

28 Years Later heeft meer “moois” te bieden, de eerste beelden met de Teletubbies zijn onvergetelijk. Geen idee waarom Danny Boyle en Alex Garland het viertal kozen als opener, het resultaat is fantastisch.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

Je kan mij ook volgen via Bluesky.

28 Years Later op IMDb.