28 Days Later begon met Cillian Murphy in post-apocalyptisch Engeland en de zwaarmoedige postrock van Godspeed You! Black Emperor. In de eerste scènes van 28 Weeks Later werd een familie bruut afgeslacht. 28 Years Later zet de toon met… De Teletubbies. De Teletubbies? Ja. Inderdaad. In de eerste beelden kijkt een groep kinderen braaf naar het bekende kleuterprogramma. Is dit wel de juiste film? Ben … Lees verder 28 Years Later
Lily-Rose Depp bouwt al enige tijd aan een bescheiden acteer-cv. Met Nosferatu, een Gotische nachtmerrie (of “gothic nightmare” zoals mijn vader het noemde) over melancholie en seksuele frustratie, heeft zij haar eerste serieuze grote rol te pakken. Eentje met meer schermtijd dan bijvoorbeeld The King, en een niveau hoger dan, laten we zeggen, Yoga Hosers. Er wordt toewijding verwacht. Een sprong in het diepe. En … Lees verder Nosferatu (2024)
Ik kan The Fall Guy terugbrengen tot één woord: onbeschaamd. En dat is positief bedoeld. Eens zien hoever ik ermee kom. Daar gaat ie. The Fall Guy, een onbeschaamd wervelend eerbetoon aan de stuntmannen en -vrouwen die voor iedere klus hun lijf in de strijd gooien voor onbeschaamd halsbrekende doodskunsten is onbeschaamd grappig, romantisch, kolderiek, spannend en ontroerend. Ryan Gosling is onbeschaamd cool en sarcastisch … Lees verder The Fall Guy
Ik heb eerder geschreven dat iedere keer als ik de trailer van Bullet Train zie het net is of iemand door een megafoon “Brad Pitt!” schreeuwt. Ik dacht oprecht dat Pitt een langverwachte terugkeer naar film had gemaakt en wij dat absoluut moesten weten. Terwijl Bullet Train veel meer is dan Pitt die voor zijn leven vecht in een trein die met razende vaart over … Lees verder Bullet Train
