Lily-Rose Depp bouwt al enige tijd aan een bescheiden acteer-cv. Met Nosferatu, een Gotische nachtmerrie (of “gothic nightmare” zoals mijn vader het noemde) over melancholie en seksuele frustratie, heeft zij haar eerste serieuze grote rol te pakken. Eentje met meer schermtijd dan bijvoorbeeld The King, en een niveau hoger dan, laten we zeggen, Yoga Hosers. Er wordt toewijding verwacht. Een sprong in het diepe. En dat is precies wat Depp hier geeft.

Om een beeld te geven waar Depps personage mee te maken krijgt: “hysterische aanvallen”, demonische possessies, zwaar fysiek ongemak en pittige stemmingswisselingen. Het personage is bovendien één grote paradox. Grotesk en ingetogen. Lieflijk en monsterlijk. De porseleinen pop in de donkere, muffe en benauwde wereld van kaarslicht en nachtmerries. De pop oogt zo breekbaar maar kan ineens lelijk uithalen. Het creeërt een onvoorspelbaarheid die misschien enger is dan de horror van vampier Orlok.

Robert Eggers’ visuele handelsmerk (ontregeling is nooit ver weg) maakt van Nosferatu een spektakel vol adrenaline, Depp maakt het plaatje echt helemaal af. Fenomenaal hoe zij zich vastbijt in de rol. Alsof zij nooit anders heeft gedaan. Dit is haar doorbraak. Kan niet anders.

Mocht de andere Depp (ene Johnny) met pensioen gaan dan hoeft hij zich geen zorgen te maken over opvolging.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

Nosferatu (2024) op IMDb.