The Fantastic Four: First Steps

Naar aanleiding van het verrassend amusante The Fantastic Four: First Steps stel ik drie regels voor waar komende superheldenfilms zich aan moeten houden: Eén, hou het kort. De gemiddelde superheldenfilm duurt tegenwoordig minstens drie uur en dat voelt inmiddels als onbegrijpelijk moetje. Vanwaar de drang tot tijdrekken? Moet het publiek gegijzeld worden in de bioscoopzaal? Of is dit een heimelijk verdienmodel? Honderdtwintig minuten is echt … Lees verder The Fantastic Four: First Steps

To Catch a Killer

Plots wordt er geschoten. Een aanslag tijdens de jaarwisseling. De politie organiseert een zoektocht, politici bemoeien zich ermee en kibbelen over de strategie. De stad is in paniek. Intussen loopt de dader nog steeds rond, geduldig wachtend om opnieuw aan te vallen. Want de onzichtbare schutter is nog lang niet klaar. Er gaan meer aanslagen komen. Wanneer? Waar? Niemand weet het. Zolang de scherpschutter geen … Lees verder To Catch a Killer

Nosferatu (2024)

Lily-Rose Depp bouwt al enige tijd aan een bescheiden acteer-cv. Met Nosferatu, een Gotische nachtmerrie (of “gothic nightmare” zoals mijn vader het noemde) over melancholie en seksuele frustratie, heeft zij haar eerste serieuze grote rol te pakken. Eentje met meer schermtijd dan bijvoorbeeld The King, en een niveau hoger dan, laten we zeggen, Yoga Hosers. Er wordt toewijding verwacht. Een sprong in het diepe. En … Lees verder Nosferatu (2024)