(Half)naakte vrouwen, overdadig geweld, opwindend bedoelde seksscènes (al dan niet met “accessoires”), het doorleefde gezicht van cultkoning Danny Trejo en stevige metal: welkom in de überfoute en losbandige wereld van Death Race 4: Beyond Anarchy, waar het smerige anarchisme gevierd wordt. Alles kan en mag, niemand die met het belerende vingertje wijst. Er staat “beyond anarchy” in de titel, dus dat zullen we weten ook.

Nou, ja, tot iemand zich bezondigt aan een racistische uitspraak. Als iemand het Duitse equivalent van het n-woord gromt wordt duidelijk een grens overtreden. “Did he just say that?” stamelt List (Frederick Koehler, die opnieuw trouw op komt dagen). “He did” bevestigt Baltimore Bob. En voegt er droogjes aan toe: “In German.”

Het is of iedereen heel even de adem inhoudt. Want schiet- en knokpartijen, brekende botten, rollende koppen en uitbundige bloedfonteinen: prima. Maar dít? Het n-woord? Nee. Kan niet. Geen racisme in de vierde Death Race. Zoiets hoort zwaar bestraft te worden. De Duitser zal boeten. Met pek en veren de stad uit en daarna hangen aan de hoogste boom.

Death Race 4: Beyond Anarchy had beter Death Race 4: Beyond Hypocrisy kunnen heten. Sowieso: welk genie bedacht dat de filmreeks een vierde deel verdiende?

(Paul W.S. Anderson, richt je creatieve energie alsjeblieft op iets anders.)

Mijn Letterboxd-score: 2/5

Je kan mij ook volgen via Bluesky.

Death Race 4: Beyond Anarchy op IMDb.