Waarom, in godsnaam, ging ik naar Tardes de soledad, een documentaire over stierenvechten? Want ik haat stierenvechten. Ik haat haat háát het. In het walgelijke vertoon van machismo worden onschuldige stieren, die puur handelen op instinct, zonder een greintje respect of medeleven getreiterd en gemarteld tot ze uitgeput op de grond zakken, worden doodgestoken en dan bruusk uit de arena worden gesleept. Elk detail van de barbaarse en ziekmakende slachtpartij komt haarscherp in beeld. De matador, Andrés Roca Rey, is de held, het stralende middelpunt van een bloederige “traditie” die al heel lang stadions vult. Weerzinwekkend.

Dus nogmaals, waarom moest ik hier zo nodig naartoe? Hoezo wilde ik het gevecht tussen stier en man van zo ongemakkelijk dichtbij meemaken? Wat was de aantrekkingskracht van Tardes de soledad? Macabere nieuwsgierigheid? Wilde ik ervaren hoe verderfelijk de dodendans tussen stieren en matador daadwerkelijk is, terwijl ik daar echt wel een idee van heb?

Of misschien omdat ik de documentaire zie als zeer effectieve antireclame voor het stierenvechten (alhoewel ik mij afvraag of Albert Serra die bedoeling had) en tegen de voorstanders kan zeggen: kijk naar Tardes de soledad en vraag je daarna af of deze “traditie” (wat gewoon neerkomt op dierenmishandeling) nog bestaansrecht heeft.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

Je kan mij ook volgen via Bluesky.

Tardes de soledad op IMDb.