Heel eerlijk: de eerste Predator was ook maar bedoeld om Arnold Schwarzenegger de ultieme tegenstander te geven. Opgepompte spierbundel versus buitenaards gespuis. Plat actievermaak met machovertoon, melige oneliners en voorspelbare afloop. Alsof de Oostenrijkse ex-bodybuilder zich zomaar een kopje kleiner laat maken. Aardig, maar ook niet meer dan dat. Predator: Killer of Killers, bedoeld om de filmserie te herstarten, kiest voor een andere invalshoek: gewone stervelingen in verschillende tijdsperiodes die hun persoonlijke strijd uitvechten en dan ineens tegenover de buitenaardse krijger staan.

Dat is even wat anders dan hersenloos de jungle kapotschieten.

Alhoewel de premisse een tikje fragmentarisch wordt opgebouwd, soms een beetje een willekeurig karakter heeft en het eigenlijk pas echt begint vanaf de laatste akte, is deze “proloogfilm” rauwer, dramatischer en gelaagder dan het origineel uit 1987. Ik wil ook weten wat er in de volgende hoofdstukken gaat gebeuren, hoe de personages zich ontwikkelen, wie zich de beste krijger van het universum kan noemen en of de Predator echt van zijn troon wordt gestoten.

Met alle respect voor Schwarzenegger, die in de late jaren tachtig op “alienjacht” ging, deze herstart geniet echt mijn voorkeur. Predator: Killer of Killers is het veelbelovende eerste deel van wat wel eens een geweldige nieuwe filmserie kan worden.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

Je kan mij ook volgen via Bluesky

Predator: Killer of Killers op IMDb.