Arnold Schwarzenegger versus buitenaards gespuis. Dit klinkt als het begin van een bizarre grap maar het is de premisse van Predator. Schwarzenegger leidt een groep commando’s de jungle in, rookt een sigaartje en neemt het op tegen een “ugly motherfucker” van een andere wereld. Reken op vette knokpartijen en flauwe woordgrappen waar de toegewijde fans dol op zijn. 

Maar, en dan ben ik de elitaire zeikerd, er kleven ook consequenties aan deze aanpak. Want Schwarzenegger laat zich echt niet zomaar verslaan door een anderwereldse krijger. Kom nou. Het is daarom ook niet zo moeilijk voorspellen wie de jungle levend verlaat. Om die reden wil Predator nooit echt spannend worden. Het is eerder wachten op de onvermijdelijke overwinning voor de voormalige bodybuilder.

De kosmische vreemdeling is daarnaast puur bedoeld om de klappen van de Oostenrijkse spierbonk te incasseren en krijgt verder nauwelijks verdieping. Niet dat ik precies hoef te weten wat de “predator” is en waar die vandaan komt – in dat geval krijg je een heel andere film – nu wordt “het” wel erg gereduceerd tot boksbal.

Ik vind het bijna… oneerbiedig. Er had net zo goed een ander creatuur gekozen kunnen worden. Misschien een beest met minder specifieke details die smeken om nadere toelichting?

Predator is, naar mijn mening, een uit de hand gelopen punchline. Een opgeblazen meme. Ook leuk. Maar niet meer dan dat. Met een andere benadering had de combinatie van actie en horror steviger kunnen bijten.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.0

Predator (1987) op IMDb.