Het is mijn gewoonte om films in één keer uit te kijken, met Jurassic Reborn moest ik een uitzondering maken. In vier etappes, inclusief twee in de metro, is het mij gelukt om de eindtitels te halen. Want ik dacht, Jurassic Reborn is een grap. Dat kan niet anders. Wachten op een clou die wel erg lang op zich laat wachten is vermoeiend. Vandaar vier etappes. Terwijl ik door de goedkope meuk gaandeweg moed verloor bleef ik hopen op een soort hilarische ontknoping.

Ik verwachtte regisseur Marcel Walz die op het einde in beeld kwam, breed grijnzend en knipogend, sprekend tot de kijker. “Natuurlijk was dit een grap. Wat denk jij nou.” Of ineens kunnen de dinosaurussen praten. Misschien is Daniel Baldwin wel de grap. Zoiets. Weet ik het.

Met de finish in zicht bleef ik mij afvragen, waar blijft de punchline? Waarom blijft Jurassic Reborn zo hardnekkig vasthouden aan zogenaamde spanning en drama? Je gaat mij niet zeggen dat dit echt bedoeld is als authentieke spinoff van de klassieke dinosaurusfilms en de acteurs misleid zijn met een vette cheque en misleidende titel. Als hun spelprestaties gelijk staan aan hun denkvermogen vrees ik het ergste.

Alhoewel ik het nog niet kan accepteren moet ik toch toegeven: Jurassic Reborn is vermoedelijk dus niet helemaal bedoeld als grap. Of zou dat juist de grap zijn?

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Jurassic Reborn op IMDb.