Ik dacht dat Fabrice du Welz een provocerende politiethriller over Marc Dutroux wilde maken. In interviews beweerde de regisseur immers in (politie)dossiers te hebben gelezen dat de seriemoordenaar echt niet alleen kon hebben gehandeld. Met Maldoror wilde hij die theorieën naar buiten brengen.

Ik verwachtte daarom veel aandacht voor het monster van België, de destijds toenemende paranoia onder het Belgische publiek, helder gepresenteerde theorieën die de zaak Dutroux in een ander perspectief plaatsen en pittige kritiek op het justitiële apparaat.

Opvallend genoeg is Maldoror veel meer een relatiedrama over het wankele huwelijk tussen Paul Chartier en Jeanne Ferrara. Na een uitbundige en eindeloos durende bruiloft (doet toch denken aan het grote feest in The Deer Hunter) komt hun relatie onder zware druk te staan. Overleven de tortelduifjes hun samenzijn? Worden aan het einde de scheidingspapieren getekend?

Zoiets kan ook een mooie film opleveren. Maar is het provocerend? Grimmig? Verliet ik de bioscoopzaal met veranderde inzichten over de zaak Dutroux? Heeft du Welz de boel flink opgeschud en vraagtekens geplaatst bij het beruchte politieonderzoek? Als je het mij vraagt is die missie helaas niet gelukt. Maldoror is een saaie, lange en rommelig opgebouwde “thriller” met een wraakfantasie als opmerkelijke anticlimax.

Bijzondere tegenvaller.

Mijn Letterboxd-score: 2/5

Maldoror op IMDb.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.