De trailer van Mickey 17 wekt de indruk van een banale sciencefiction komedie die alle kanten opschiet. Iets met klonen, de kolonisatie van een nieuwe planeet en Robert Pattinson als leeghoofdige en onwaarschijnlijke held. Waar ging dit over? Was het een nieuw superheldending? Wilde ik dat überhaupt weten?

Toch kon ik deze titel ook niet negeren. Ten eerste staat Mickey 17 godzijdank mijlenver weg van het superheldengenre, en ten tweede is het wél de nieuwste van Bong Joon Ho, de regisseur die in 2019 wereldwijd doorbrak met Parasite. Als hij bij het project is betrokken verwacht ik echt wel meer dan alleen Pattinson als pijnlijk simplistisch en sullig personage in een makkelijke lachfilm. Gelukkig is dat ook zo. Het duurt alleen even voor Mickey 17 op gang komt.

In het begin zag ik een generieke blockbuster met hiaten waar Ho iets te makkelijk aan voorbijging. Daarna kwamen de scènes die het niveau flink omhoogduwden. Het diner is een kunststukje op zich. De verwijzing naar een zekere presidentsfiguur is treffend. De mechanismen achter beeldvorming zijn verontrustend. De aanloop naar de climax is erg sterk opgebouwd. En zo groeide gestaag mijn waardering voor de malligheid.

Mickey 17 had kwalitatief gezien consistenter gemogen en bijt minder hard dan Ho’s doorbraak, het is uiteindelijk ook beter dan wat de trailer deed vermoeden. Hoog scorende imperfectie.

Mijn Letterboxd-score: 4/5

Mickey 17 op IMDb.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.