15 maart, 2020. Corona, pas “geland” in Nederland, mocht absoluut niet verder verspreid worden. Daarom moest de horeca op slot. Even voor de horeca-sluiting (de eerste in een reeks jojo-beslissingen van de overheid) had Jaap van Dissel al gewaarschuwd: geen handen schudden, hou minstens anderhalve meter afstand, hoest en nies in je elleboog. En nu moesten dus de kroegen en restaurants hun deuren sluiten.

Die dag was ook één van mijn beste vrienden jarig. Fijn verjaardagscadeau. Waren wij beduusd? Zeker. Ging dit besluit ver? Absoluut. Maar hé, de restaurants en kroegen zouden morgen (en anders overmorgen, maar echt niet later dan volgende week) hun deuren wel weer openen. Het knagende “toch zit mij dit niet helemaal lekker” gevoel probeerde ik weg te spoelen met heel veel bier. Terug naar huis liep ik langs dichte cafés. Komt goed, zei ik tegen mijzelf. Ik geloofde het half. Niet eens.

Toen Mark Rutte de volgende avond vanuit het Torentje de ernst van corona verduidelijkte dacht ik, voor de eerste keer sinds het virus om zich heen greep, dit is niet goed. Dit is helemaal niet goed.

Corona krampachtig bagatelliseren was geen optie meer. Waar wij nu in zaten was nog maar het begin. Er kwam iets groots op ons af. En wij konden ons maar beter schrap zetten.