Waag het niet Dick Maas, waag het verdorie niet dit geintje uit te halen met Amsterdamned II, en dan bedoel ik niet het valsklinkend woordgebruik (“beschuitlul”, “dappere dodo’s”), de vlakke personages, de beeldcompositie en belichting die beter passen in een reclame of het lauwe spel van Huub Stapel, nee, ik heb het over de richting waar Amsterdamned II naartoe vaart.

Ik zie het gebeuren. Ik zie het gewoon gebeuren. De botsing met de grachtenwand is onvermijdelijk. En tegen beter weten in blijf ik denken, zo’n vaart zal het heus niet lopen, zo zal het echt niet gaan, want dit is echt een verrot geintje, en gloeiende gloeiende, jawel, dus toch, met een lachwekkende knipoog (of hoe je deze achterlijke zet ook noemt) is het dus toch gedaan, gepresenteerd als iets héél slims, alsof het publiek nog héél veel spannends staat te wachten.

De reden van mijn diepgaande verontwaardiging? Nergens is deel drie aangekondigd. Geen plan voor een trilogie. De zaal waar ik zat was uitverkocht, dus wie weet een Amsterdamned III. Misschien echt nog een derde opvolger.

Om toch nog een pluspunt te noemen: de zaal moest onbedaarlijk hard lachen toen er een afgehakte kop uit het grachtwater werd gevist.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Amsterdamned II op IMDb.