Waag het niet Dick Maas, waag het verdorie niet dit geintje uit te halen met Amsterdamned II, en dan bedoel ik niet het valsklinkend woordgebruik (“beschuitlul”, “dappere dodo’s”), de vlakke personages, de beeldcompositie en belichting die beter passen in een reclame of het lauwe spel van Huub Stapel, nee, ik heb het over de richting waar Amsterdamned II naartoe vaart. Ik zie het gebeuren. Ik … Lees verder Amsterdamned II
Hans Teeuwen in een kinderfilm. Oké, hij spreekt de stem in van een kat en heeft niet zo heel veel tekst, maar toch. De dwarse grappenmaker die in de jaren negentig en nul zijn betere programma’s maakte verscheen in de feestmaanden van 2001 in Minoes. Dat jaar vielen de Twin Towers, verklaarde Amerika de oorlog aan Osama Bin Laden, begon ik aan de middelbare school … Lees verder Minoes
Het ene moment krijg je het speldje van de Militaire Willems-Orde opgespeld, het andere moment word je opgepakt voor wildplassen. Dit overkwam Marco Kroon, de omstreden Kapitein die diende in Afghanistan en terugkwam met meer demonen dan fysieke littekens. Dat Kroons reputatie in de daaropvolgende jaren rap flink is gedeukt moet buitengewoon pijnlijk zijn. En toen was er De Vuurlinie, een film die nadrukkelijk zegt … Lees verder De Vuurlinie
Het was niet mijn bedoeling om naar Mijn vader is een vliegtuig te gaan. Maar omdat ik minstens een keer per week naar de bioscoop ga, droogt het door mij geliefde filmaanbod op den duur op. Ik heb dan niet veel meer keus dan de films die ik nog niet heb gezien. De besprekingen van Mijn vader is een vliegtuig waren overwegend positief, dus ach, … Lees verder Mijn vader is een vliegtuig
Nr. 10, de tiende film van Alex van Warmerdam, is misschien wel de mafste film die dit jaar in de bioscoop te zien is. Theateracteur Marius (Pierre Bokma) geniet van zijn ontbijt, als hij wordt geroepen door zijn doodzieke vrouw die aan de beademing ligt. Zij wil weten wat hij gaat doen vandaag. Nou, antwoordt hij, naar het werk. En wat moet zij dan doen, … Lees verder Nr. 10
Hoe kon het ook anders: De Patrick speelt zich af op een nudistencamping, en dus ging het de critici en interviewers met name om de piemel van Pierre Bokma. En die van Kevin Janssens. Toegegeven, omdat de cast de hele film naakt rondloopt is het lastig niét naar de geslachtsdelen te staren. Maar De Patrick gaat over zoveel meer dan de piemels van de acteurs. … Lees verder De Patrick
Hans Teeuwen liet zich in de jaren negentig gelden als ontregelende komiek die het uiterste opzocht in zijn shows. De populariteit werd Teeuwen te veel en hij ging op zoek naar andere mediums om zijn komische waanzin te uiten. Voor Masterclass staat hij achter de camera en laat twee grote acteurs, Pierre Bokma en Peer Mascini, improviseren. Bokma filmt een masterclass waarin Mascini lesgeeft aan een groepje toneelstudenten. Bokma is van te voren gewaarschuwd door Mascinis partner. En er zijn andere acteurs die uitgebreid vertellen hoe traumatiserend de masterclass in kwestie is geweest. Toch, deze eenmalige les moet doorgaan. Tijdens de les twijfelen de studenten zichtbaar over de opdrachten van Mascini.
Cloaca is oorspronkelijk een toneelstuk geschreven door Maria Goos, later is het onder regie van Willem van de Sande Bakhuysen verwerkt tot een tvfilm waarin de top van Nederlandse acteurs de hoofdrollen spelen: Pierre Bokma, Gijs Scholten van Aschat, Jaap Spijkers en Peter Blok. Ieder staat op een belangrijk keerpunt van zijn leven. Nemen ze de juiste afslagen of blijkt hun vriendschap niet bestand tegen de vuist van de realiteit? van de Sande Bakhuyzen introduceert de personages op een uiterst pijnlijk moment in hun leven en zet direct hun naam in beeld.
Het is de nachtmerrie van elke ouder: je kind verliezen. Het overkwam Adri van der Heijden en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich in 2010. Ikzelf studeerde nog aan de VU toen Tonio werd doodgereden. van der Heijden wist maar één manier om zijn verdriet te verwerken: schrijven. Met zijn majestueuze roman Tonio creëerde hij een monument voor zijn zoon. Vorig jaar bracht regisseuse Paula van der Oest dit lijvige werk naar de bioscoopzalen. Critici waren lovend over de film en prezen het optreden van Pierre Bokma als de zwaarlijvige schrijver. Hoewel ik de ruim 600 pagina’s tellende roman te lang van stof vind – van der Heijden is onbekend met de begrippen “kort” en “bondig” – vind ik die toch beter dan de film.
Geachte heer van Koningsbrugge, mag ik trouwens Jeroen zeggen? Ik heb geleerd “u” te zeggen tegen mensen die ik niet ken en die ouder zijn dan ik, maar om de hele tijd “u” te zeggen in een recensie… “Je” is directer, niet zo omslachtig. Ik weet dat er zat schrijvers zijn die een voorkeur hebben voor taal met een omweg, maar ik hou van helderheid. Scherpte. En als … Lees verder De Surprise
