Superspektakel Avatar: Fire and Ash is net afgelopen als ik achter mij een meisje hoor zuchten “dit vond ik dus echt helemaal niets”. Het komt vanuit haar tenen. Bijna tweehonderd minuten lang rondhangen in Pandora is ook lang. Helemaal als in je in de 4DX zaal zit (er zat nog popcorn tussen de stoelen, ga je schamen Pathé Arena) en onophoudelijk door elkaar wordt geschud door de 4D-effecten.

Toch wil ik de klaagzucht graag passeren. Net zoals Avatar: The Way of Water dieper dook dan zijn voorganger, zo heeft het derde deel een grimmiger en scherpere smaak. Jake en Neytiri rouwen nog om de gebeurtenissen uit deel twee. James Cameron besteedt ruim aandacht aan een nieuw Pandora-volk waar de schietgrage Quaritsch een belangrijke rol bij speelt.

Er is ook aandacht voor het bovenzintuiglijke. Kiri leert over haar mystieke geboorte en connectie met Eywa en Spider heeft dankzij interventie met diezelfde God geen zuurstofmasker meer nodig om Pandora te overleven. Alsof de anderwereldse planeet hem als oorspronkelijke bewoner geaccepteerd heeft.

Zo kan ik nog meer opsommen.

Avatar: Fire and Ash is een overvolle doch welkome terugkeer naar de wereld waar volk, natuur en spiritualiteit in nauwe harmonie samenleven. Alle begrip als je het niets vindt. Maar ik kom hier graag terug.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Avatar: Fire and Ash op IMDb.