Meesterdetective Benoit Blanc is dol op het podium. In Knives Out en vervolg Glass Onion onthult hij met veel gevoel voor theater welke microscopische sporen hem naar de dader hebben geleid en dwingt hij de moordenaar naar het spotlicht. In Wake Up Dead Man gaat de revelatie net even anders.

In het Kerkje waar het moordmysterie is begonnen staat hij op het punt de moordenaar aan te wijzen, zonlicht dat via het glas in lood raam zijn gezicht beschijnt laat hem abrupt pauzeren. “Road to Damascus. Scales fell from my eyes,” stamelt Benoit. Hij kan de zaak niet oplossen. Niet op zijn gebruikelijke manier. Hij is getroffen door een epifanie. De dader verdient geen publieke schandpaal. Hier past barmhartigheid. Daarom geen grootse openbaring in Wake Up Dead Man. Niet een in monoloog verpakte eenmansshow. Wie verantwoordelijk is voor de gruweldaad moet kans krijgen om zonder veel toeschouwers te biechten.

Niet bij hem. Maar bij priester Jud. De diep gehate nieuwkomer die zowaar beschuldigd werd van de moord. Nu mag hij de moordbekentenis afnemen en de wonderbaarlijke cirkel van Wake Up Dead Man voltooien. Maar ijdeltuit Benoit die over zijn ego stapt is de grootste openbaring. Een mooie afwijking van de eerste twee delen.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Wake Up Dead Man op IMDb.