Superspektakel Avatar: Fire and Ash is net afgelopen als ik achter mij een meisje hoor zuchten “dit vond ik dus echt helemaal niets”. Het komt vanuit haar tenen. Bijna tweehonderd minuten lang rondhangen in Pandora is ook lang. Helemaal als in je in de 4DX zaal zit (er zat nog popcorn tussen de stoelen, ga je schamen Pathé Arena) en onophoudelijk door elkaar wordt geschud … Lees verder Avatar: Fire and Ash
Emilia Pérez is een cocktail. Jacques Audiard verzamelt de meest uiteenlopende en met elkaar conflicterende genres en thema’s (misdaaddrama, genderidentiteit en, jawel, musical, het meest geliefde genre van dit jaar) en giet de smaken in de cocktailshaker om ze met jaloersmakende vanzelfsprekendheid samen te mixen tot een heerlijk brouwsel. De smaakmix van Emilia Pérez is spannend, zoet en dramatisch, frivool maar nooit te licht, met … Lees verder Emilia Pérez
Toen ik de IMAX-zaal van Pathé Arena verliet na de intense cinematrip van Avatar: The Way of Water, moest ik mijn gedachtes erover eens goed op een rijtje zetten. Want James Cameron heeft veel te vertellen. Heel erg veel. Zoveel dat ik er duizelig van werd. Ruim drie uur lang ben ik ondergedompeld geweest in de wereld van Pandora, een buitenaardse planeet die James Cameron … Lees verder Avatar: The Way of Water
Toen Avatar dertien jaar geleden in de bioscoop verscheen vergaapte het publiek zich aan de revolutionaire effecten. Tegelijkertijd herinner ik mij de melige reacties. Was dit niet eigenlijk een kopie van Pocahontas? Of de Smurfen in de ruimte? De belangrijkste vraag die ik heb is, staat Avatar op verhaalniveau nog overeind? Om bij het begin te beginnen, waar gaat Avatar over? De deels verlamde militair … Lees verder Avatar
