Sorry, Baby gaat over trauma zonder dat trauma te benoemen of tonen. Eén scène impliceert wat er is gebeurd, daarna wordt er omfloerst over gesproken in een monoloog. Het beladen onderwerp wordt angstvallig vermeden maar kan nooit echt worden genegeerd. Daarvoor is het te groot. Het slachtoffer is niet geïnteresseerd in represailles maar wil vooral dat de dader niemand meer pijn doet. Om de ingrijpende ervaring een plek te geven wordt de pijn van de wond verzacht met donkere humor. Soms moet je de ellende weglachen.

Sorry, Baby is een zorgvuldige balanceer act. Een tikje te veel naar rechts of links en het evenwicht is weg. Zoiets vergt tact. Een delicate aanpak. Gevoel voor nuance. Alles, van de handelingen en beelden tot de woorden, moet gewogen. Debutante Eva Victor beheerst die act tot in perfectie. Zelfverzekerd wandelt zij over het dunne koord en bereikt – schijnbaar moeiteloos – de overkant, waar in plaats van de typische Hollywoodglans een laatste indringende toespraak staat te wachten.

Victor heeft naar eigen zeggen de kunst afgekeken van Jane Schoenbrun en kreeg veel adviezen van Jordan Peele. Geen wonder dus, zou je zeggen, dat ze zo overtuigend debuteert. Toch vind ik dit een fenomenaal knappe prestatie. Fantastisch.

Bonuspunten voor het schattige katje.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Sorry, Baby op IMDb.