Met uitzondering van wellicht De Beentjes van Sint-Hildegard gebruikt Johan Nijenhuis iedere keer weer dezelfde vertrouwde formule. Hoe triest het leven ook is, gewoon blijven glimlachen en alles komt heus wel goed. Ook in Dochters, waarin het recept, voor zover dat nog niet was gebeurd, nogal gezapig begint te worden. Moederlief Vera haalt dochters Kiki, Marleen en Babette over om een marathon te lopen omdat hun te vroeg overleden vader (kleine rol van Alfred van den Heuvel) dat op zijn wenslijst had staan.

De drie jongedames hebben ieder hun eigen sores die voor en tijdens de marathon uitgebreid aan bod komen. Zal Marleen eindelijk door haar vriend ten huwelijk worden gevraagd? Ontmoet Kiki een kerel die niet is getrouwd? En vindt Babette iemand die wel kinderen met haar wil? (Bonusvraag: verrast Nijenhuis zijn publiek met creatieve plotwendingen?)

Het is sympathiek bedoeld. Daar is helemaal niets mis mee. Maar met bemoeizuchtige moeders, dwarse pubers en affaires met de baas staat Dochters wel heel erg op de automatische piloot. Alsof Nijenhuis, terwijl hij zichzelf voor de zoveelste keer herhaalt, al tijdens het filmen uitkijkt naar zijn volgende project, zodat hij opnieuw hetzelfde kunstje kan presenteren.

Hij is de zelfplagiaat in elk geval nog niet beu. Zolang hij maar weer een breed publiek bereikt. Dochters zal daar ongetwijfeld in slagen. Ook als de formule overbekend en saai smaakt.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Dochters op IMDb.