Bij het monster van Frankenstein denkt iedereen aan de duivelse creatie met het blokkige hoofd en de schroeven in de nek. De klassieke voorstelling van het kwaad dat traag op je af komt gestommeld. Het is sinds altijd de interpretatie van de griezel geweest dus logisch dat dat monsterbeeld zich in het collectieve geheugen heeft vastgeschroefd.

Gelukkig weet Guillermo del Toro beter. Voor zijn versie van Frankenstein gaat hij terug naar de bron, het beroemde boek van Mary Shelley, en toont ons het schepsel zoals de schrijfster hem ooit beschreef: niet de grommende en hersenloze boeman maar een deerniswekkend en naar liefde hunkerend wezen. Eerst kinderlijk onschuldig, daarna welbespraakt en intelligent. Een boomlange jongeman met zuivere intenties, nieuwsgierig naar de wereld en waar hij vandaan komt. Als zijn schepper hem verraad komt de duivel naar boven.

Verwacht met del Toro’s Frankenstein geen ouderwetse zwart wit horror met woedende massa en brandende fakkels. Geen hapklaar monsterverhaal met het wezen als pure Nemesis van de doorgedraaide wetenschapper. Dit is meer dramatische sciencefiction. Of bovennatuurlijk drama. Ingehouden verteltempo en veel aandacht voor sfeer en het “opgroeien” van Frankensteins bovenmenselijke “zoon”. De tragische geschiedenis van de “moderne Prometheus” zoals Shelley het ooit heeft bedoeld.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Frankenstein op IMDb.