Als Sinners opent met een omineuze voice-over die verteld over oeroude muziekrituelen waarmee het eeuwenoude kwaad wordt opgeroepen en het beeld daarna snijdt naar een onbestendige volle maan tegen een gitzwarte hemel en er een mengsel van horror, maatschappelijke kritiek, geestverruimende gruwel en prachtige tijdloze bluesmuziek wordt gebrouwen, geserveerd door talentvolle spelers (Michael B. Jordan draagt een dubbelrol, Jack O’Connell is opperbest als bloedzuigende langtand en het is ook fijn om Hailee Steinfeld te zien (ik ken haar vooral als stemactrice van de GOAT-serie Arcane: League of Legends)) en er een overheerlijke climax volgt op het onverwachte bloedbad, dan denk ik, ja, verdorie, ja, geef mij meer van deze gekte, en kan mij het wat schelen dat er leentjebuur wordt gespeeld bij een andere cultklassieker en Ryan Coogler net iets te veel ideeën kwijt wil, want Sinners verleidt en stoot af, is die ene vrouw in de kroeg van wie je niet weet of je op haar af wil stappen of dat je juist zo ver mogelijk bij haar uit de buurt moet blijven.

Sinners is mijn soort film. Ik heb werkelijk geen idee wat dat over mij zegt (en ik wil dat eigenlijk ook helemaal niet weten), maar voor Cooglers nieuwste blijf ik graag ruim twee uur naar het bioscoopscherm staren.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

Sinners op IMDb.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.