Ik heb lang gezocht naar de juiste woorden om mijn waardering voor Sing Sing te beschrijven, het ontroerende gevangenisdrama over de deelnemers van het RTA theaterprogramma. Eén regel bleek genoeg. En die kwam zowaar uit de film zelf. Een zeer korte “recensie” die goed samenvat waarom Sing Sing mij vol in het hart raakte. Het gaat om dit licht poëtische citaat, uitgesproken door Sean Johnson, die in zekere zin zichzelf speelt:
Dat is exact wat Sing Sing representeert. De vermenselijking van geharde criminelen. Sing Sing gaat over het willen vergeten van pijn en trauma’s, het snakken naar een beetje hoop in het uitzichtloze en monotone gevangenisleven. Het podium biedt die mogelijkheid. Zelfs de stugge Clarence Maclin ontdooit in het spotlicht. De beste scènes spelen zich af tijdens de repetities en acteeroefeningen, als iedereen zich comfortabel genoeg voelt zijn diepste verlangens, dromen en ambities te delen.
En dan denk ik, achter die boevenmaskers schuilen eigenlijk geknakte levens. De mannen zitten met een reden achter de tralies. Maar ze blijven wel mensen.
De perfecte woorden voor een nagenoeg perfecte film.
Mijn Letterboxd-score: 4.5/5
Sing Sing op IMDb.
Je kan mij ook volgen via BlueSky.
Een gedachte over “Sing Sing”