Diep onder water, begeleid door donkere muziek, moet ontsnappingskunstenaar en eeuwige adrenalinejunk Tom Cruise iets uit een onderzeeër halen. De boot begint echter te kantelen en de camera draait mee om een spookhuiseffect te creëren. Boven is onder en onder is boven. De desoriëntatie en liters zeewater scheppen een oprecht claustrofobische sfeer.

Tot dan toe weet ik, Cruise, de grote held van Mission: Impossible – The Final Reckoning, overleeft het wel. Maar van die spookachtige onderzeeboot krijg ik het toch benauwd. Dit is niet fijn achterover leunen en onbekommerd genieten van gestroomlijnde actie. Deze Mission: Impossible wordt zowaar gevaarlijk. Intens. Er is een unheimische ambiance die dicht tegen klassiekers als Tenet of Inception schurkt. Lichte ontregeling. Een kleine paniekaanval. Of psychotische episode.

Voor heel even weet Christopher McQuarrie de kijker echt te prikkelen. Een plaagstoot uit te delen. Het is de eerste keer dat ik denk, komt dit wel goed? Hoe loopt dit af? Plaatst Mission: Impossible – The Final Reckoning een punt achter de populaire filmserie? Is achter de schermen stiekem nagedacht over een nieuwe Ethan Hunt?

De nieuwste Mission: Impossible stijgt een scène lang op en overgiet de verrukkelijke popcornsmaak met een licht pikante saus. Heerlijk. Cruise mag vaker dit soort “risico’s” nemen.

Mijn Letterboxd-score: 4/5

Je kan mij ook volgen via BlueSky.

Mission: Impossible – The Final Reckoning op IMDb.