Na de platte porno van Fifty Shades of Grey en het al dan niet door AI in elkaar geknutselde Madame Web kon ik mij niet voorstellen dat Dakota Johnson nog een vruchtbare acteercarrière zou opbouwen. Tenzij Johnson zich helemaal oké voelt als veredeld oogsnoep. En toen zag ik haar spelen in Materialists, de nieuwste van Celine Song (je weet wel, van het overgewaardeerde Past Lives).

Kijk eens aan. In plaats van urenlang halfnaakt in de sekstuigjes hangen of lusteloos generieke teksten voor te dragen komt Johnson helemaal tot bloei als (oh ironie) geflopte actrice die het dan maar probeert als koppelaar en langzaamaan wordt verteerd door de wereld van perfectionisme en scoringsdrang. Eindelijk een rol die meer eist dan voor de camera staan en, nou ja, niet meer dan dat.

Song is intussen bezig om de romantische komedie (of het romantisch drama, het is hoe je het bekijkt) aan te pakken. Alhoewel Materialists wel het gebaande pad van dit genre volgt (je kan raden wie de liefde vindt) concentreert Song zich liever op precieze regie, essayistische dialogen en statische shots. Dat voelt een beetje gereserveerd, Johnson heeft affiniteit met de zakelijke stijl en die toewijding geeft de film weer smaak.

Een aangename verrassing.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

Materialists op IMDb.