Godallemachtig. Wat ben ik kwaad op Madame Web. Ik wist al af van zijn reputatie, maar dat is niet eens de reden van mijn boosheid. Om dit verder toe te lichten is het nodig om spoilers weg te geven. Dus bij deze waarschuw ik jou alvast, beste lieve lezer, dat ik het einde van deze povere superheldenfilm ga verklappen. Niet dat er zulke schokkende dingen gebeuren (integendeel) maar toch. Misschien wil je de blamage zelf nog ervaren.

Vrij vroeg in de film beweert de superslimme schurk Ezekiel Sims visoenen te hebben van zijn (spectaculaire) dood. Als Madame Web na een moeizame en slepende opbouw eindelijk dat punt heeft bereikt en bewijst dat met het lot niet te spotten valt, is het resultaat een verbijsterende anticlimax. Zonder veel poeha gaat Ezekiel een roemloos einde tegemoet.

De scène is zo’n verbijsterende ontgoocheling dat ik geneigd ben om terug te spoelen. Gewoon, om er zeker van te zijn dat dit het echt was. Van mij hoeft Ezekiels visioen niet tot in detail uit te worden gevoerd, Madame Web maakt zich er wel heel makkelijk van af. Het mag toch wel meer vlammen dan dit? Het gaat verdorie over superhelden! Dan kom je aanzetten met deze slappe rotzooi?

Maar het wordt nog erger als op het einde gezinspeeld wordt op nog te gebeuren conflicten. Met andere woorden, als ik het goed begrijp, heb ik bijna twee uur geïnvesteerd in een film die de nodige epiek belooft en op het einde doodleuk zegt “voor het echte werk moet je wachten op het volgende deel”?

Dit is wat ik noem een beschamende deceptie. Publieksbedrog. Misleiding. Madame Web, ik kan dit niet anders verwoorden, spuwt zijn publiek onverholen in het gezicht. En nu wachten op het vervolg? De groeten.

Op mijn blog lees je wel waarom ik een film al dan niet waardeer, maar zie je niet het aantal door mij gegeven sterren. Op mijn Letterboxd zie je dat wel.