Achter het verhaal. Ofwel, welk beeld, woord, zin, detail, nieuwsbericht of gedachte-experiment prikkelt mijn verbeelding en smeekt erom verder uitgewerkt te worden, leidend tot een al dan niet bevredigende conclusie? Deze keer: “Ontkookte generatie”. Over koken en millennials.

Volgens onderzoek zouden mijn generatiegenoten zich minder uitsloven in de keuken. Waarom moeilijk doen als je ook een voorverpakte maaltijd kan opwarmen. Of een plekje kan reserveren in een restaurant.

Ik weet het, dit gaat om onderzoek. De realiteit vertaalt naar keiharde getallen. Het heeft geen zin om ertegenin te gaan. En toch kan ik het niet laten om hier wat van te vinden. Mijn beste vrienden staan juist iedere dag in de keuken hun eigen potje te koken. Hetzelfde geldt voor mij. Rijst, pasta, spinazie, een vegetarische schnitzel of voorgebakken vis, even laten bakken of pruttelen en dan genieten van een zelfbereid maaltje.

Een wijs man zei ooit terecht dat koken een signaal is van zelfstandigheid. Van goed voor jezelf kunnen zorgen. Om die reden vind ik het belangrijk om zo vaak mogelijk zelf iets te maken. Volgens regisseur Robert Rodriguez is niet kunnen koken hetzelfde als niet kunnen neuken. Maar dat is weer een ander verhaal.

Tegen mijn leeftijdsgenoten die zo thuis zijn in een restaurant of het liefst een kant en klaar maaltijd in hun magnetron stoppen zou ik graag willen zeggen: doe eens gek en ga achter het fornuis staan. Ervaar de rust en het genot van koken. Wedden dat je daarna nooit meer anders wil?

Onder de titel De passieve koker had ik eigenlijk andere plannen voor dit stuk. Een ironische tekst om humoristisch te ageren tegen de bewering dat mijn generatiegenoten de keuken mijden. Maar ja. Bovenstaande is eruit komen rollen.