Volgens het naslagwerk 1001 Movies You Must See Before You Die, bijgehouden door Steven Jay Schneider, zijn er 1001 films die je toch echt gezien moeten hebben voor je doodgaat. Natuurlijk wil FilmBekeken kijken of die titels echt de moeite waard zijn.
Op de middelbare school moest ik Spoorloos analyseren op perspectief, symboliek en meer van dat soort literaire technieken. Bij het wrange einde, bedoeld als ultieme uitsmijter, was de magie er door het schoolse onderzoek toch een beetje vanaf. Liever had ik de verfilming van Tim Krabbés Het Gouden Ei in één keer gezien, zonder het eindeloos herhalen van specifieke fragmenten. Die kans heb ik gekregen met … Lees verder Spoorloos
Seven Samurai is een meesterwerk om je vingers bij af te likken. Een ongehaaste actiefilm dat mikt op zowel het hoofd als het hart. Het doet ook sterk denken aan een andere film. Eentje die alle elegantie, subtiliteit en diepgang mist. Ik bied bij voorbaat mijn excuses aan voor de vergelijking die ik ga maken en heb alle begrip voor de potentieel toornige reacties. Het … Lees verder Seven Samurai
Spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… Het echte venijn van The Wicker Man, de culthorror uit 1973 met Christopher Lee als de kwaadaardige sekteleider Summerisle, zit hem voor mij in het einde, zo net voor de beroemde finale. De brave en diepgelovige agent Howie moet op een obscuur eilandje de vermissing van een meisje onderzoeken als hij opgepakt wordt door de eilandbewoners. Om … Lees verder The Wicker Man 1973
Toen Bernardo Bertolucci in 2013 ons land bezocht voor College Tour vertelde hij over Last Tango in Paris en beweerde dat Maria Schneider niet op de hoogte was van de afschuwelijke “boterscène” (het moment waarop haar personage anaal verkracht wordt door de door Marlon Brando gespeelde Paul). Later verduidelijkte hij dat Schneider heus wel wist wat er in de scène zou gebeuren. Alleen niet hoe. … Lees verder Last Tango in Paris
Soms moet ik accepteren dat ik door iets geraakt ben, zonder dat ik uit kan leggen waar dat gevoel precies vandaankomt. Ik had dat met Wavelength, een film van nog geen drie kwartier uit 1967, bestaande uit één lang shot van een verlaten appartement, waarbij onuitstaanbaar traag wordt ingezoomd op de muur. Ik had er nooit eerder van gehoord, maar dit wordt beschouwd als een mijlpaal … Lees verder Wavelength (1967)
In de tiende editie van 1001 Movies You Should See Before You Die, samengesteld door Steven Jay Schneider, wordt het volgende over Unforgiven geschreven: “Clint Eastwood’s last Western is a grand one to have ridden out on. Dark, gripping, and embracing complex themes, Unforgiven is a saga of melancholy beauty and unflinching moral, physical and historical realism. (…)It’s a radical version of his younger, iconic … Lees verder Unforgiven
Hoe komt het dat A Nightmare on Elm Street (dan heb ik het over het origineel uit 1984), over de boosaardige kindermoordenaar Freddy Krueger die zijn slachtoffers lastigvalt in hun dromen, na veertig jaar nog altijd zoveel indruk maakt? In totaal willekeurige volgorde, puntsgewijs, waarom Wes Cravens horrorklassieker nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. -Craven wilde een acteur die bereid was om een diep … Lees verder A Nightmare on Elm Street (1984)
RoboCop. Half mens, half machine. Ik ben eerder geneigd om te zeggen dat deze agent van de toekomst tachtig procent machine is en twintig procent mens. Maar hé, ik weet zeker dat de marketingafdeling grondig over de cijfers na heeft gedacht. De robot in kwestie speelt de hoofdrol in RoboCop, de diep ironische en gruizige actiefilm waarmee een nog relatief onbekende Paul Verhoeven doorbrak in … Lees verder RoboCop
“Good morning Vietnam!” groet DJ Adrian Cronauer de Amerikaanse soldaten in Vietnam. Omdat Adrian gespeeld wordt door Robin Williams, verwacht ik een hyperenergieke komedie over een mafketel in de Vietnamese jungle. De clown op totaal de verkeerde plek. Een ongeleid projectiel zonder enig besef van de militaire rangorde. Het kan niet anders of dit wordt een gekkenhuis. Apocalypse Now aan het lachgas. Zoiets. Nou, nee. … Lees verder Good Morning, Vietnam!
“Die Hard is de ultieme Kerstfilm.” Ik denk dat deze uitspraak in de loop der jaren nog beroemder is geworden dan de klassieker zelf. En ik dacht altijd, de film waarin Bruce Willis het als politieagent John McClane opneemt tegen een groep blonde, langharige Duitsers die zich voordoen als terroristen, met als gevolg een knetterharde, bloederige oorlog in een toonaangevend kantoor dat ten onder gaat … Lees verder Die Hard
