In de tiende editie van 1001 Movies You Should See Before You Die, samengesteld door Steven Jay Schneider, wordt het volgende over Unforgiven geschreven:

“Clint Eastwood’s last Western is a grand one to have ridden out on. Dark, gripping, and embracing complex themes, Unforgiven is a saga of melancholy beauty and unflinching moral, physical and historical realism. (…)It’s a radical version of his younger, iconic “supercool” man with no name and few words. Graying gunmen, oppressed women, and the painful ugliness of death provide the dark matter. Debunking Western heroics, and a dime novelist rewriting and glamorizing the bloody events he witnesses, adds sardonic humor to Unforgiven’s mix.(…)”

Terecht lovende woorden. Eastwood schiet schitterende beelden, geeft een krachtig optreden als Bill Munny, regisseert Morgan Freeman en Gene Hackman naar heerlijk naturel spel en houdt zich bezig met thema’s als vergankelijkheid. Unforgiven is de oude man die zuchtend en kreunend de laatste klus accepteert.

Er ontbreekt alleen een belangrijke naam: David Webb Peoples. Hij was het die het scenario in de jaren zeventig schreef. Francis Ford Coppola dacht er toen nog aan het project op te pakken. Dat ging niet door. Pas in de jaren tachtig kocht Eastwood het scenario, om er in de jaren negentig dan eindelijk werk van te maken.

Ik zie in andere besprekingen hetzelfde terugkomen. Eastwoods beste film als acteur en regisseur, zijn perfecte ode aan de Western… Eastwood is, zo lijkt het, de grondlegger van Unforgiven. De auteur. Dat de oorspronkelijke woorden door iemand anders op papier zijn gezet wordt even vergeten.

Maar zonder schrijver geen film. Zonder Peoples geen dramatische Western. Had ook even zijn rol als originele bouwer toegelicht, denk ik dan.

Peoples is natuurlijk betaald voor zijn scenario en won er uiteindelijk een Oscar mee. Maar mijns inziens is alle creatieve eer weggekaapt door Eastwood.