Soms moet ik accepteren dat ik door iets geraakt ben, zonder dat ik uit kan leggen waar dat gevoel precies vandaankomt. Ik had dat met Wavelength, een film van nog geen drie kwartier uit 1967, bestaande uit één lang shot van een verlaten appartement, waarbij onuitstaanbaar traag wordt ingezoomd op de muur. Ik had er nooit eerder van gehoord, maar dit wordt beschouwd als een mijlpaal binnen de avant-gardistische filmgeschiedenis.

Gedurfde en onconventionele cinema (aldus de liefhebbers) zonder noemenswaardig plot. Wellicht bedoeld om het geduld van de kijker te trainen. Of om de grenzen van filmtechniek te verkennen. Dat wil ik uiteraard zien.

Mijn eerste asociatie met de kortfilm is onthaasting, een protestactie tegen de vluchtige maatschappij waar iedereen achter de nieuwste trends aan rent. Het dwingt om pas op de plaats te maken. Adem in, adem uit, even rustig aan.

Omdat Wavelength een meditatieve staat simuleert die zich onthoudt van het klassieke narratief, ontstaat er een leeg canvas dat ruimte biedt aan eigen emoties en gedachtes. Zonder personages wordt het appartement bovendien zelf een personage. Een gezichtsloze presentie waar van alles gebeurt, zonder dat het enige waarde heeft. Het gebeurt. En dat is alles wat je erover kan zeggen.

In het verlengde daarvan merk ik ook dat Wavelength het alledaagse uitvergroot. Een leegstaand appartement wordt beeldruis. Opvulsel voor de camera. Alle handelingen en situaties worden uit hun context geplukt, raken vervormd en vervreemd. Een liedje van The Beatles klinkt krakerig, als afkomstig van een andere, verre dimensie.

Ik blijf maar om Wavelength heen cirkelen, zoekend naar antwoorden. Het is een lachspiegel van de realiteit. Een droom. Nachtmerrie. Hallucinatie.

Nee, er is geen enkele uitleg die rechtdoet aan deze vijfenveertig minuten. Ik denk dat ik mij neer zal moet leggen bij het eeuwige mysterie. Vermoedelijk was dat ook de intentie.

Mocht je geïnteresseerd zijn, Wavelength is te bewonderen op YouTube. Niet het beste platform voor dit soort kunstzinnige uitingen, maar zo is het wel voor iedereen toegankelijk.

Jazeker, ik heb Wavelength beoordeeld op Letterboxd. Het is daar behoorlijk omarmd, met liefhebbers die het beschrijven als een spirituele ervaring. Ik ben heel erg geneigd om Wavelength inderdaad als zodanig te beschouwen.