Een onzichtbare vijand geeft Spider-Man: Brand New Day een fijne spokige gloed. Als de naam van de Telepaat wordt onthuld (ik verklap niets) denk ik “hé, die ken ik!” Hetzelfde geldt voor de zaal. “Is dat…?” wordt er gefluisterd.

Ja. Inderdaad. Creatief bedacht. De onthulling doet ook een beetje afbreuk aan die ongrijpbare angstige atmosfeer. En ik denk, “maar wat doet Spider-Mans tegenstander in dit universum? Verstoort de cameo niet de logica van andere werelden? Is de keuze voor dit personage niet een beetje willekeurig?”

Om daarop voort te borduren, die gemengde gevoelens heb ik ook over de rol van de Hulk. Het chagrijnige beest mag los en mept alles in puin, maar wat voegt hij eigenlijk toe? Veelzeggend is hoe nonchalant zijn entree en vertrek in het script zijn verwerkt. Alsof iedereen wist dat Bruce Banners monsterlijke alter ego bedoeld was om de plot een paar tikjes vooruit te helpen en de fans te plezieren.

Het publiek had geen last van mijn kritiek. “Dit was de beste Spidey ever!” riep een jongetje van denk ik zo’n tien jaar toen de film was afgelopen. Ik hou bij het drie van de vijf sterren, de stem van de liefhebber ligt duidelijk een stuk hoger.

Wie ben ik dan om te zeiken.

De Filmjunk spreekt: