Met Dune: Part Two keerde Denis Villeneuve dit jaar terug naar de verzengende woestijnhitte van Arrakis. In deel één moest het geslacht Atreides noodgedwongen verhuizen naar deze nagenoeg onbewoonbare zandplaneet. Villeneuve nam ruim tweeëneenhalf uur de tijd om de personages te introduceren en hun ietwat hallucinante wereld op te bouwen. Deel twee gebruikt die basis om nog dieper in het universum van Paul Atreides te … Lees verder Dune: Part Two
Toen Christopher Nolan in 2020 met Tenet zorgde voor verwarring, frustratie en verwondering dacht ik, hoe gaat hij dit in godsnaam nog evenaren? Ja, ik wéét dat lang niet iedereen Nolans cerebrale tijdreisthriller kon waarderen, in mijn ogen leverde hij zijn beste film tot dan toe af. Maar ja. Hoever kan je daarna nog gaan? Wat is de volgende stap? Een film regisseren die je … Lees verder Oppenheimer
Het was drama op de set van Don’t Worry, Darling, aldus de roddelpers, waarbij het voornamelijk ging over een vermeende ego-botsing tussen Harry Styles en Chris Pine. De schandalen dreigde de film zelf te overschaduwen. De eerste besprekingen waren sowieso niet zo mals. Het idee zou gejat zijn van The Truman Show en Styles was een onhandige casting keuze. Maar ik hoorde ook tegengeluiden. Dat … Lees verder Don’t Worry, Darling
Ik maak het niet elke dag mee dat er in de bioscoopzaal dekentjes klaarliggen. Of dat de muren en dak wel erg zuchten en kraken onder de razende storm. Op weg naar FC Hyena had ik zelfs nog even de angst dat ik in het water zou worden geblazen, gelukkig is dat niet gebeurd. Vanmiddag draaide in deze wat afgelegen bioscoop de nieuwe filmversie van … Lees verder Little Women (2020)
Mijn mening over Hereditary, het debuut van Ari Aster, is onveranderd gebleven: een hoop gebakken pretentieuze lucht. Ik had dus mijn bedenkingen bij zijn tweede film, Midsommar, na het zien van de trailer was ik alsnog nieuwsgierig. Deze folkhorror mag zich in ieder geval beroepen op één van de beste filmopeningen die ik heb gezien. Dramatisch, duister, gruwelijk en inktzwart. Als de film dit niveau … Lees verder Midsommar
Die “Netflix originals” verschillen onderling nogal in kwaliteit. Annihilation is een psychedelisch meesterwerk met filosofische thema’s. Winchester is een aardige spookfilm met een fijn plot, maar schopt zichzelf onderuit door het te laten ogen als een potsierlijk verkleedpartijtje. Malevolent zit qua kwaliteit op het niveau van de tweede titel. Een groepje jongeren voert zogenaamde spookuitdrijvingen uit. Het team bestaat uit een broer en zus Angela en Jackson, en het tweetal Beth en Elliot. Door te doen alsof ze geesten opsporen en “bezeten” huizen “reinigen” vangen ze grote sommen geld. Het verschil met Winchester is dat deze horror zich in het nu afspeelt. Dat scheelt nogal wat: geen overdadige schmink, kostuums of decors.
Ik wist niet goed wat ik kon verwachten van Lady MacBeth. Uit de trailer kwam ik niks wijs. Uit recensies kon ik opmaken dat het ging om een vrouw die zich ontworstelde uit haar keurslijf. En dat ze ook flink wat “lijken” in de kast moet verbergen. Het leek mij intrigerend genoeg om de film te kijken in de bioscoop. In het begin had ik … Lees verder Lady MacBeth
