Turks Fruit de beste Nederlandse film ooit? De verfilming van Jan Wolkers’ bestseller representeerde inderdaad de seksuele revolutie in Nederland, maar is dit nou echt het beste wat de Nederlandse cinema te bieden heeft?

Vergeet het. Het drama met Rutger Hauer en Monique van der Ven staat niet eens in de schaduw van wat Paul Verhoeven vier jaar later zou maken: Soldaat van Oranje, het oorlogsdrama waarin een groepje studenten geconfronteerd wordt met de Tweede Wereldoorlog.

Wat begint als zogenaamd spannend jongensavontuur (“eindelijk gebeurt er wat”) verandert gaandeweg in een slopende uitputtingsslag waar niemand ongeschonden uit komt. Probeer de onzichtbare wonden maar te laten genezen in post-oorlog Nederland, als het volk graag het leven weer wil oppakken en de gruwelen krampachtig doodzwijgt.

In de laatste scène kijkt Erik Lanshof naar de foto van hem en zijn kameraden, genomen vlak voor Nederland de oorlog in werd gesleurd. Jongetjes nog, zonder enig besef van wat ze te wachten stond. Je ziet hem denken: wat is er toch in godsnaam gebeurd in de afgelopen jaren. Hoe heeft het leven zo’n gruwelijk idiote wending kunnen nemen.

Dat is de emotionele impact die ik zo mis bij Turks Fruit. En daarom is Soldaat van Oranje voor mij de echte Nederlandse klassieker.

Ingesproken versie: