“Wat mijn broer kan, dat kan ik ook”, moet Ethan Coen hebben gedacht na Joel Coens solo-debuut The Tragedy of Macbeth, en schreef en regisseerde met vrouwlief Tricia Cooke de verrukkelijke onzinkomedie Drive-Away Dolls. Geen artistiek verantwoord toneelstuk (oh, nee, het drama, Ethan Coen doet het anders…), wel een lekker melige lachfilm die uitnodigt tot woordgrapperij.

Goed. Daar gaat ie:

Drive-Away Dolls, een beetje de regenboogversie van Raising Arizona, heeft dan een lullige ontknoping, de film heeft evengoed ballen en houdt zich stijfrecht.

Veel personages hebben de pik op elkaar maar bereiken toch nog een compromis.

Ik weet het, niet iedereen waardeert de innuendo’s en het slappe gelul, maar dan wijs ik de azijnpissers toch naar bijvoorbeeld het bejubelde The Big Lebowski, waar de personages overwegend lullen over glimmende bowlingballen en ondergepiste tapijten. In Drive-Away Dolls gaat het masturbatie, seksuele ontspanning en beroemde eikels. Dan worden daar ook veel woorden aan besteed.

Na de flauwigheden is er in de laatste scène nog een venijnig steekje voor de stijve conservatieveling die het niet zo heeft op homokoppels.

Ter afsluiting van dit stukje, mijn excuses voor de alomtegenwoordige verwijzingen naar de mannelijke genitaliën. Ik ken helaas geen woordspelingen met betrekking tot de vulva.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Drive-Away Dolls op IMDb.