Ook als de rigide Brendan op het einde van Brick het intrige-web uit elkaar trekt en toelicht denk ik, waar heb ik nou naar gekeken? Wie heeft wie bedrogen? Wat was de rol van “loeder” Kara? Waar ging het precies om? Brick wekt de indruk van artificiële complexiteit. Een vertelling die nodeloos ingewikkeld wordt gemaakt. Ik hou van duidelijkheid. Helderheid. Het opvallende misdaadrama trekt zich daar niets van aan.

Normaal gesproken zou ik zeggen, dit is hem niet. En weet je wat? Brick komt er toch mee weg.

Dat is ten eerste te danken aan Brendan. De verkilde Sherlock Holmes. Vervreemd van de wereld, los van de maatschappij. Een mysterieuze verschijning die binnen een minuut een Rubiks kubus oplost. Emoties toont hij nauwelijks. Hij is onbevreesd, niet bang om het gevecht aan te gaan. Opgesloten in tunnelvisie. Of juist een onbegrepen genie. Kortom een eindeloos fascinerende kerel.

Brick heeft daarnaast een eigenaardig ritme, gecreëerd door de bijzondere montage van Rian Johnson. Het is kaal. Strak. Leeg. Broeierig als de aanhoudende stilte voor de storm. De steriele setting lijkt de projectie van Brendans binnenwereld, waar geen ruimte is voor sentimenteel gedoe.

Brick is een beestje met een unieke stem. Vergelijkbaar met popmuziek die zijn eigen regels volgt. In dit geval neem ik het schimmige plotverloop voor lief.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Facebook en Instagram.

Brick op IMDb.