Beste lieve juryleden van de Oscars, Ik weet dat jullie de schitterende remake van True Grit van Joel en Ethan Coen uit 2010 gezien hebben. Want jullie plaatste Jeff Bridges op de lijst van kanshebbers op het goudgekleurde beeldje. Terecht. Hij transformeerde meer dan overtuigend in de verlopen wetsdienaar Rooster Cogburn en gaf het weerbarstige karakter met liefde voor de fles vlees op de botten. Ondanks … Lees verder True Grit (2010)
Ethan Coens (kortstondige?) solocarrière wordt nog niet zo hoog gewaardeerd als die van zijn broer Joel. De filmpers haalde de neus op voor Drive-Away Dolls en reageerde nog zuurder op Honey Don’t!. Totaal onterecht, als je het mij vraagt. Ik vond Drive-Away Dolls een lekker prettig gestoorde komedie en toen ik Honey Don’t! in de goed gevulde bioscoopzaal zag bleek het publiek (en dan bedoel … Lees verder Honey Don’t!
“Wat mijn broer kan, dat kan ik ook”, moet Ethan Coen hebben gedacht na Joel Coens solo-debuut The Tragedy of Macbeth, en schreef en regisseerde met vrouwlief Tricia Cooke de verrukkelijke onzinkomedie Drive-Away Dolls. Geen artistiek verantwoord toneelstuk (oh, nee, het drama, Ethan Coen doet het anders…), wel een lekker melige lachfilm die uitnodigt tot woordgrapperij. Goed. Daar gaat ie: Drive-Away Dolls, een beetje de regenboogversie … Lees verder Drive-Away Dolls
Ik had het gisteren over The Dead Don’t Die, waarin ik uitgebreid speculeerde over de totstandkoming van de film. Het was een deceptie, een flauwe film die nooit van de grond kwam. Om de één of andere reden moest ik aan deze titel denken toen ik Hail, Caesar! zag van Joel en Ethan Coen. Volgens mij hebben ze deze film ook bedacht als licht tussendoortje, … Lees verder Hail, Caesar!
Met een goede vriend bezocht ik The Tragedy of Macbeth in Kriterion. Het is een van de jongste titels van dit jaar (het is nog maar februari), desondanks mag het zich al de bijzonderste film van 2022 noemen. Het is namelijk de eerste keer dat Joel Coen alleen de honneurs als regisseur waarneemt. Ter verduidelijking, Joel Coen heeft zijn hele carrière samen met broer Ethan … Lees verder The Tragedy of Macbeth
Joel en Ethan Coen hebben een oeuvre gebouwd op onzinnige situaties en mafketels, met A Serious Man tappen zij uit een ander vaatje. De komedie is er nog steeds, het heeft scherpere tanden en wil graag een hapje van de toeschouwer. De bij vlagen agressieve camerabewegingen van bijvoorbeeld Raising Arizona zijn vervangen door statische beelden die koel het ontrafelende leven van Larry Gopnik (Michael Stuhlbarg) … Lees verder A Serious Man
Toen Joel en Ethan Coen in 2004 The Ladykillers uit 1955 gingen remaken, konden ze rekenen op nogal wat vraagtekens. Dit eigenzinnige regisseursduo, verantwoordelijk voor klassiekers als Raising Arizona, Fargo en The Big Lebowski gingen zich wagen aan een remake? Natuurlijk kan een remake iets moois opleveren, maar toch… waarom vonden uitgerekend de gebroeders Coen de tijd rijp voor een remake? Hoe dan ook, ze … Lees verder The Ladykillers (2004)
De Coens hebben niet altijd gouden vingers. Toen ze The Hudsucker Proxy loslieten op het bioscooppubliek, was de reactie nogal lauw. Te veel stijl, weinig inhoud. De film kan inderdaad als een pastische worden beschouwd op de screwballkomedie, en de Coens staan erom bekend hun werk sterk te stileren. Maar om nou te zeggen dat The Hudsucker Proxy weinig inhoud kent…? Het gaat om de … Lees verder The Hudsucker Proxy
George Clooney is Miles Massey, de übercharmante echtscheidingsadvocaat die het pad kruist van de berekenende Marylin. Zij selecteert haar partners op hun banksaldo, om ze uiteindelijk te dumpen. Vanzelfsprekend voelen deze twee zich tot elkaar aangetrokken, en volgt er een razendsnel gespeeld kat-en-muis spel. Ziedaar de premisse van Intolerable Cruelty, geregisseerd door de gebroeders Coen. Op zich heeft deze titel alles wat typerend is voor … Lees verder Intolerable Cruelty
Zoveel sterren geven de lezers aan deze titel. Het maakt helemaal niet uit waar de gebroeders Coen zich aan wagen. In welk genre ze ook filmen, welke acteurs ze ook hebben, op wiens bronmateriaal ze zich ook baseren, er komt altijd iets mafs uit. Iets dat schuurt tegen het surrealisme. Oh Brother, Where Art Thou, zeer losjes gebaseerd op de Odyssey van Homerus, weerspiegelt dit perfect. Tijdens de Depressie in Amerika weten … Lees verder Oh Brother, Where Art Thou?
