Ik beschouw A Star is Born, van en met Bradley Cooper, als het type oorwurm dat nog genoeg artisticiteit bezit om weg te blijven van het makkelijke poplied. Een bekend liefdesverhaal met een ruw randje. Hoe anders is Maestro, waarin Cooper de enigmatische componist en dirigent Leonard Bernstein speelt. Verwacht hier niet het hoge swinggehalte van A Star is Born, de stevige vocaliteit van Lady Gaga en de dicht op de huid zittende en sterk beweeglijke cameravoering. Maestro heeft meer langdurige, statische shots, waarbij de camera soms op een afstand blijft.
Alsof de film voorzichtig om zijn hoofdpersonage blijft cirkelen en schildert met lange vegen en schaduwen. Dat is ook precies de bedoeling. In plaats van te kiezen voor een zuivere symfonie waar de plek van elke noot tot in detail is bepaald, gaat Maestro voor een meer impressionistische benadering. Een muziekstuk waarbij de positie van iedere klank niet exact is bepaald, maar het geheel wel een samenhangend geluid voortbrengt.
Dit wil overigens ook niet zeggen dat Maestro visueel een geïmproviseerd karakter heeft. Integendeel. De shots zijn zeer zorgvuldig ingericht. Maar hoe de beelden elkaar opvolgen voelt zeker als los uit de pols. Je zou kunnen spreken van een associatieve beeldenstroom.
Cooper neemt ons daarbij echt mee ín de geest van Leonard, in zíjn belevingswereld, zíjn perspectief op het leven. Dat verklaart ook de cameraposities. Meer pijnlijke momenten uit het verleden worden letterlijk van een afstandje gefilmd. Alsof het om herinneringen gaat die de maestro niet graag meer bezoekt. Als hij gelukkig is, is de camera meer dan welkom om dichterbij te komen.
Naast zijn regisserende rol is Cooper in topvorm als acteur en wordt weer duidelijk hoe onderschat zijn speelvaardigheden zijn. Met veel toewijding en precisie geeft hij leven aan de dirigent. Met de krakende verstopte neusstem en feminine maniertjes staat hij mijlenver af van de zingende en zuipende “cowboy” Jack. Leonard heeft meer klasse. Status. Geen populaire zanger, maar een artistiek verantwoorde notenschrijver.
Carey Mulligan is net zo sterk als levenspartner Felicia Montealegre, die tandenknarsend Leonards buitenechtelijke affaires accepteert. Opmerkelijk genoeg dook hij graag met mannen in bed. En dan toch getrouwd zijn met een vrouw en zelfs een gezinnetje met haar stichten. Waarom? Daar wordt geen antwoord op gegeven. Het draagt bij aan het ondoorgrondelijke en tegelijkertijd oneindig intrigerende karakter van Leonard.
Maestro is een goed doorwrocht muziekstuk waarmee Cooper zichzelf en het publiek uitdaagt en ver weg blijft van de popallures van A Star is Born. De regisseur/acteur heeft een film gecomponeerd die ook het intellect prikkelt. Alhoewel Cooper weer heeft gekozen voor een weerbarstige liefdesgeschiedenis, is Maestro complexer, donkerder en scherper dan zijn regiedebuut. Dat kan frustreren, ik vind het prachtig.