Wat is er leuker dan muziek luisteren? Het rangschikken! Rolling Stone publiceerde dit jaar een nieuwe lijst van 250 beste zangers. Namen zijn weggevallen, toegevoegd of in de lijst gebleven. Mooi, zo’n nieuwe rangschikking. Maar ik heb er toch wel wat vragen over. Ik bedoel, geen Tom Waits of Joe Cocker, maar wel godbetert Ozzy Osbourne?

Natuurlijk, de beste stuurlui staan aan wal. Om die reden besloot ik eerst mijn eigen lijst van 250 beste zangers samen te stellen. Dat bleek net te ambitieus. Misschien een project voor later. Je weet het maar nooit, met mijn hyperactieve kop.

Toch wilde ik er nu iets mee doen. Om die reden heb ik het gehouden op vier suggesties. Vier zangers die, in mijn bescheiden mening, toch zeker een plek in de prestigieuze rangschikking verdienen.

Radie Peat

De zangeres van de melancholische folkband Lankum weet met haar nasale, dunne en evengoed krachtige stem onnadrukkelijk op de voorgrond te treden. Luister naar Go Dig My Grave en hoor hoe Radie Peat het nummer als een verlegen bloem laat openbloeien. Het komt net boven een zucht uit. Meer heeft Peat niet nodig om indruk te maken.

Don van Vliet (Captain Beefheart)

Nee, de zanger en bandleider van Captain Beefheart and his Magic Band had geen gepolijste radiostem. Generatiegenoot Frank Zappa was evenmin onder de indruk van van Vliets “toonvaste zang”, alhoewel hij hem wel wat te doen gaf op Willie the Pimp. Maar avantgardistische vocalist wilde ook niet behagen. Hij wilde prikkelen, schuren, irriteren, de luisteraar flink door elkaar schudden. Al kon hij, als hij het echt wilde, ook kiezen voor een toegankelijker geluid. Voor zijn doen, dan.

Mark Lanegan

R.I.P. Mark Lanegan. Met zijn doorleefde luchtpijp kon hij rocken (Metamphetamine Blues), aardedonker croonen (My Shadow Life en natuurlijk de cover van Lead Bellys Where Did You Sleep Last Night) en uitstekend samenzingen (met Isobel Campbell, kan je nagaan). Hij werd vaak – terecht – vergeleken met Tom Waits. Misschien was Lanegan het kleine broertje dat te lang in de goot was blijven hangen.

Scott Weiland

Met een stem als een vers geasfalteerde snelweg klonk Scott Weiland als seks, drugs, drank en heel veel rock en roll. Hij was geen schoonheidszanger maar kon met zijn knauwende, grauwende en hese zang absoluut het adrenalineniveau verhogen. Als bandleider van Stone Temple Pilots, solo, samenwerkend met Slash en The Doors, Weiland kon het allemaal. Eén van de meest veelzijdige vocalisten van zijn generatie.