Ik weet het, de opbouw van The Housemaid is vervelend uitgesponnen en wankel. Alsof er een onuitstaanbaar raadspel met de kijker wordt gespeeld. Is dienstmeisje Millie de grote bedreiging in deze thriller? Nee, wacht, dit gaat over de familie en een geheim in dat grote kille landhuis. Iets op zolder. Tralies voor het raam. Deur kan niet op slot.

Of nee, The Housemaid gaat eigenlijk over Nina, die geen kans onbenut laat om Millie te vernederen. Heeft het te maken met Ninas zwangerschap? Is dat de reden van haar onvoorspelbare gedrag? Waarom heeft zij Millie eigenlijk aangenomen? En dan heb je de zwijgende tuinman (herkennen we hem nog van 365 Days?) die de situatie van een afstandje observeert.

Oké, en nu krijgen we stomende kasteelromannetjeserotiek. Millie en brave echtgenoot Andrew kunnen niet van elkaar afblijven. Nina wordt het huis uitgegooid. Komt ze terug om wraak te nemen? Wordt dat de ontknoping van The Housemaid?

Nee, verdorie. Ook niet. Wat is dat toch met deze vermoeiende identiteitscrisis? Waarom blijven zoveel vragen onbeantwoord? Ik begrijp wel dat het publiek afhaakt.

En toch adviseer ik: blijf kijken. Heb geduld. Wacht tot het perspectief opnieuw veranderd en alles samenkomt. Het duurt even, maar dan blijkt The Housemaid een verrassend bevredigende wraakthriller.