De charmante tijdreisklassieker Back to the Future wordt echt leuk als Marty met de DeLorean naar 1955 reist en daar tussen zijn toekomstige ouders dreigt te komen. Papa George reageert met wantrouwen, mama Lorraine zwijmelt bij hem weg. Het komisch ongemak schrijft zichzelf.

Maar Back to the Future zou zomaar een ander verhaal kunnen vertellen. Haal DeLorean weg en Marty is echt een onbekende jonge kerel met opvallende kledingstijl en woordgebruik, en dan speelt hij ook nog eens gitaar alsof hij zijn tijd ver vooruit is. Niemand weet waar hij vandaan komt. Wat hij hier doet. Waarom hij zo wanhopig George en Lorraine wil koppelen. Op een nacht is hij verdwenen. En iedereen voelt, er is iets veranderd. Wat precies zal voor altijd in nevelen blijven gehuld.

Met dit scheutje mysterie is Back to the Future geen familievriendelijk tijdreisavontuur meer. Zonder veel aan te passen krijg je meer thriller en ambiguïteit.

Robert Zemeckis en Bob Gale hebben de rechten over de film en weigeren toestemming te geven voor remakes of vervolgen. Mijn versie van Back to the Future blijft dus bij fantaseren. Geen herinterpretatie van wat beschouwd wordt als één van de leukste sciencefictionfilms ooit.

Alhoewel. Een kort verhaal zonder verwijzingen naar het bronmateriaal?