Duizend muzikanten die perfect gesynchroniseerd Learn to Fly spelen. Kan dat? Fabio Zaffagnini vond van wel. De stunt leek hem perfect om Foo Fighters te verleiden eens op te komen treden in Cesena. Om op de zaken vooruit te lopen, de verleiding werkt. We Are The Thousand documenteert hoe de innemende band inderdaad langskomt voor een spetterend optreden.

Mijns inziens spelen de Foo Fighters een bijrol. Belangrijker is hoe honderden muziekliefhebbers het gezamenlijk voor elkaar krijgen het nummer uit te voeren. Na de redelijk rampzalige eerste repetitie (probeer maar eens duizend creatievelingen op dezelfde golflengte te krijgen) worden ego’s opzij geschoven en klikt alles in elkaar. Het resultaat is niet minder dan magisch.

Learn to Fly stijgt op. Hier is een echte superband bezig, bestaande uit liefhebbers die elkaar naar grote hoogtes stuwen. Je voelt de knetterende, alles overheersende passie voor muziek. De energie van de groep. Het verlangen om samen iets unieks te creëren. Muzikale broeders en zusters, zij aan zij, dolgelukkig om deel uit te maken van het creatieve proces.

Na het voltooien van de missie hunkeren de deelnemers naar meer. Waarom ook niet, denkt Zaffagnini. Hij organiseert een nieuwe samenkomst, maar niet om het verleidingstrucje te herhalen. Ditmaal geeft de superband zelf een concert. Een flinke setlist lang op elkaar ingespeeld blijven. Dat is een prestatie.

Voor We Are The Thousand is het dan wel mooi geweest. De violen zetten Bitter Sweet Symphonie in en dan gaat het beeld op zwart. Naar mijn gevoel wordt de climax gesmoord. Wat had ik graag meer willen zien van dit prachtige, liefdevolle project, dat op de beste manier uit de hand is gelopen.

Op zijn best is muziek liefde. Pure liefde waar geen woorden voor nodig zijn, bedoeld om te helen en samen te komen. Dát is waar We Are The Thousand over gaat. Het had nog veel dieper kunnen en mogen gaan.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.0

De optredens, terug te zien op YouTube, krijgen een 5.0