Voor de duidelijkheid, ik weet dat er nauwelijks sneeuw is gevallen. Het gaat mij puur om het geschetste beeld en de onderliggende emoties. Creatieve vrijheid, heet dat.

Het sneeuwt. De helderwitte vlokken steken scherp af tegen het avondduister. Lichtpuntjes in dat gapende gat vol niets. Ik weet heus wel dat sneeuw geen licht geeft (tenzij het heel bijzondere sneeuw is) het gaat mij om het gevoel.

Er zit hoop in dit beeld. Troost. De belofte van beterschap.

Maar het gaat dieper. Veel dieper. Iets in mijn onderbuik. Iets dat daar wakker is geworden. Mij een dikke knuffel geeft. Fluistert dat alles goed gaat komen. Het is allemaal oké.

Ja, de wereld heeft het al een tijdje zwaar. Maar hé, dat is geen reden om zwaarmoedig te worden. Daar wordt niemand beter van.

Ik blijf staren naar de sneeuw. En ik denk, wat is dit toch mooi.