Ik ben de kwaadste niet, dus laat ik beginnen met wat ik positief vond aan Rebel Moon – Part One: A Child of Fire. Sofia Boutella, bekend als die danseres uit Hollywood Tonight en Ahmanet uit The Mummy, heeft alle potentie om uit te groeien tot actieheldin. De paar scènes waarin Zack Snyder haar grommend en razend om zich heen laat schieten, schoppen en trappen zijn helemaal niet zo slecht. Boutella heeft (nog) niet het charisma of de rijkwijdte van Meryl Streep of Sigourney Weaver, dat kan nog groeien met de door Snyder geplande vervolgdelen.

En, nou ja, daar houdt het voor mij op. Om het heel bondig samen te vatten: Rebel Moon is de slechtste film van dit jaar (ik zag deze film in de laatste dagen van 2023, vandaar deze opmerking, die in de juiste tijdscontext moet worden gezien). Snyder, de regisseur van testosteron–cinema met koortsdroombeelden, levert een blunder af van episch formaat.

Zodra Kora (Boutella) en Gunnar (Michiel Huisman) hun eerste dialogen uitspreken, denk ik aan het gesprek tussen Anakin en Padme uit Star Wars: Episode II – Attack of the Clones, waarin zand wordt ingezet als “romantisch” onderwerp. Precies dat pijnlijk gemaakte zit ook in de woorden die Snyder heeft geschreven. De personages klinken als de spreekpoppen van een regisseur die iedereen veel laat ouwehoeren, maar niets laat zeggen. Expositie, onnodige herhaling, rode rozen rood verven, teksten waar een eerstejaars filmstudent zich voor zou doodschamen.

Huisman, ik kan het niet anders verwoorden, is verschrikkelijk. Grimassend of juist zwaar onder-acterend sleept hij zich door de kunstmatige dialogen. Volgens mij denkt hij op een gegeven moment “ik doe nu ook gewoon maar wat, mijn oprechte excuses voor deze rotzooi”. De rest van de cast kan het ofwel niets schelen, ofwel is gewoon het spoor bijster.

En de animatie… en de afschuwelijk eentonige inkleuring… Rebel Moon bestaat uit veelal bruine en donkere tinten, zodat het palet monotoon en saai wordt. Snyder zal wel een duistere, droefgeestige wereld voor ogen hebben gehad, maar dit is het echt niet.

Had ik al vermeld dat de dramatische opbouw een rommeltje is? Dat het ontbreekt aan focus? Is Boutella nou het hoofdpersonage? Wie is wie in het ensemble dat Snyder zo onhandig verzamelt? Wie zijn die strijders? Leuk hoor, al die exotische koppen. Er is alleen geen enkele sprake van een emotionele lading, een reden om te hopen dat deze “helden” het einde halen.

En, natuurlijk: de slow motion. En s l o w m o t i o n. En s u p e r s l o w m o t i o n. Snyders handelsmerk. Had hij in de montagekamer nou niets beters te doen dan van zijn film een komedie te maken? Want dat is wat je krijgt, met het te pas en onpas inzetten van vertraging.

Rebel Moon is zonder enig greintje filmliefde opgenomen en daarna met plakband aan elkaar geplakt. Log, zelfingenomen en spuuglelijk. Dit is pas het eerste deel. Wow.