Na de gruwelen van Fear Street: Part One – 1994, waarin verschillende monsters uit R.L. Stines omvangrijke oeuvre samenkwamen om dood en verderf te zaaien, nestelt Fear Street: Part Two – 1978 zich als een Matroesjka poppetje onder de vleugels van zijn voorganger. Wij worden meegenomen naar – je raadt het al – 1978. De tieners van zowel Shadyville als Sunnyville gaan naar zomerkamp. De één geeft zich over aan losbandig gedrag, de ander is juist gesteld op fatsoen. Deze botsing wordt perfect weergegeven door de gezusters Berman.

Ziggy (inderdaad vernoemd naar het muziekpersonage van David Bowie) is het ongeleide projectiel dat makkelijk vijanden maakt. Cindy is het moederlijke type dat haar neus ophaalt voor geestverruimende middelen en seks op nogal openbare plaatsen.

Die tegenstelling op zich maakt deze Fear Street een top-vervolg. Het verhaal durft nieuwe personages te introduceren en te kiezen voor totaal andere invalshoek. In plaats van puur voort te borduren op de eerste Fear Street begint het vervolg in zekere zin vanaf nul. Het verhaal wordt wel degelijk gecontinueerd, tegelijkertijd is het een op zichzelf staand griezelavontuur met een geheel eigen stem.

Je zou overigens niet het idee hebben dat dit vervolg een bloederige hakfilm wordt. Voordat met de botte bijl wordt gezwaaid krijgt iedereen de kans om zich te presenteren. Van de pestkop tot het heethoofdige buitenbeetje, niemand is puur goed of slecht, dader of slachtoffer. Niemand is alleen bedoeld als voer voor de moordenaar. Dit zijn tieners. Scholieren. Kinderen.

Daar waar Leigh Janiak Fear Street: Part One voorzag van een vlotte stijl, neemt zij nu gas terug. De dialogen zijn bedoeld om de personages beter te leren kennen. Ook het palet is anders. Geen vrolijke en felle kleuren. Eerder verschoten tinten. Het oogt allemaal een tikkeltje depressief. Terneergeslagen. Het decor lijkt al te weten dat het zomerkamplezier spoedig verpest zal worden door een met de bijl zwaaiende maniak. Nog voor het eerste slachtoffer valt lijkt de film zelf al weten dat dit avontuur niet goed af zal lopen.

De aanpak werkt. Dit voelt dreigender. Scherper. Gemener. Ditmaal geen verzameling monsters maar een bezeten geest die piepjonge zomerkampgasten afslacht. Als het bloederige horrorwerk eindelijk begint, is het meer dan de zoveelste generieke seriemoordenaar en zijn vergeetbare slachtvee. De scène waarin een groep kinderen gillend wordt afgehakt en het beeld langzaam naar zwart gaat is zowel eng als aangrijpend. Net als het beeld van een bril in een plas bloed.

Fear Street: Part Two – 1978 is een ouderwetse zomerkampslasher met verrassende dramatiek. Het perfecte voorbeeld van een goed vervolg.