Wat keek ik uit naar Hardcore Never Dies, het zich in de gabberscene afspelende Nederlandse drama waarmee Jim Deddes wel eens door zou kunnen breken als ontsporende gabber Danny. Zijn monoloog waarmee de film opent is loeisterk. Deddes kijkt recht in de camera en lult in het Rotterdams wat over onze historische voorvaders en de gekte van een kantoorbaan, als het beeld wegsnijdt naar een groep Molukkers die hem verdwaasd aanstaren. “Wat heeft dit in godsnaam te maken met het geld dat je ons schuldig bent?” vraagt de bendeleider.
Heerlijk droge humor met een toefje dreiging. Je wéét dat Danny op den duur uitgeluld raakt en de knetterharde realiteit hem in zal halen. En dat tegen de achtergrond van raves, waar de liefhebbers zich uitleven op razendsnelle beats en met een pilletje op afreizen naar een andere dimensie, als het ware boven zichzelf uitstijgen. Ik voorzie misdaaddrama met veel zweetgeur en een plakkerige dansvloer.
Jim Taihuttu heeft andere plannen. Hardcore Never Dies koppelt een clichématig en oppervlakkig familiedrama aan het rafelige misdaadverhaal. De hedonistische en uitgelaten sfeer van de gabbercultuur is puur bedoeld om de verwikkelingen smaak te geven. Ja, Taihuttu neemt ons mee naar de club (voor zover je daarvan kan spreken), maar blijft er nooit lang hangen. En als hij zich op de plek begeeft waar de film over zou moeten gaan, zijn de shots ook opmerkelijk gewoontjes.
De camera overziet kort de menigte, er is wat slow-motion, en dat is het. Taihuttu wéét hoe hij sfeer kan maken, gezien bijvoorbeeld De Oost. Ik vind het daarom zo frustrerend hoe weinig spannend Hardcore Never Dies is op visueel gebied. Kom op! Had iets gedaan met filters. Bijzondere hoeken. Stroboscopische effecten. Laat die camera over de massa zweven om vervolgens verder in te zoomen op de hakkende Michael. Zoiets.
Jim Deddes, Joes Brauer en Rosa Stil zijn met hun kaalgeschoren koppies en bezeten danspassen de enige die Hardcore Never Dies laten vonken. Stils rol van Priscilla had trouwens nog veel meer uitgediept mogen worden. Al is het maar om de urgentie van haar personage te verduidelijken.
Hardcore Never Dies belooft een ode te zijn aan een illustere Nederlandse subcultuur. In plaats daarvan komt het met huilerig drama, een rommelige plotopbouw, losse eindjes en een afgeraffelde finale. Oh, en de scène met het hondje was ook totaal onnodig. Bedoeld als zwarte humor? Ik kon er niet om lachen.