Met The Death of Robin Hood koos Michael Sarnoski voor wat je de anti-Robin Hood film kan noemen. Het rauwe en groezelige drama is niet geïnteresseerd in kinderlijke fabeltjes en zeker niet in het ophemelen van de zogenaamd vriendelijke schurk die stal van de rijken en gaf aan de armen. Sarnoski, die eerder Nicolas Cage een stevige rol gaf in Pig, heeft de glanslaagjes van … Lees verder The Death of Robin Hood
Back to the Future III bevat een kleine steek die op de gniffelspieren werkt. Marty McFly gaat met de DeLorean terug naar de tijd van het wilde westen waar hij zijn verre voorouders ontmoet (dat hij zijn verre voorouder als baby in de armen krijgt geduwd is ook best grappig) en geconfronteerd wordt met amateuristisch revolverdief Buford “Mad Dog” Tannen. Inderdaad de verre overgrootvader van … Lees verder Back to the Future III
Na een hachelijk avontuur met mijn koelkast dacht ik: oh ja. Het is alweer oktober. Tijd voor een maandoverzicht. Het beste van wat ik zag in september, zowel op dvd, netflix en in de bioscoop, in willekeurige volgorde. The Nature of the Beast (dvd) ““Hatchet man”. Het had zomaar de ondertitel van deze akelig effectieve horrorthriller kunnen zijn.” Go (netflix) “Go! Even wat … Lees verder De Filmjunk tipt: 5 toptitels
Back to the Future II is volgens Carl Sagan de beste tijdsreisfilm ooit. De beroemde wetenschapper die veel te vroeg overleed heeft tussen zijn werkzaamheden door dus een uitgebreide analyse losgelaten op het alleraardigste vervolg van de bijzonder goed ontvangen tijdreisklassieker uit 1985. Terug- en vooruitspoelen door de tijd, alternatieve tijdreislijnen die weer eigen universums op zich vormen en meer vermoeide tijdreiskronkels die in rap … Lees verder Back to the Future II
Christian Bale speelt als hypernerveuze en zwaarverslaafde bokslegende Dicky Eklund een belangrijke bijrol in The Fighter en wint eindelijk zijn allereerste Oscar. Welverdiend. Maar ook bevreemdend. Met zo’n rijke loopbaan verwacht je meer gouden beeldjes op zijn haardschouw. Zoals voor: American Psycho. Ter voorbereiding op de rol van hypergestileerde seriemoordenaar Patrick Bateman spendeert Bale uren in de sportschool voor het perfect gesculpte lijf en transformeert … Lees verder The Fighter
“Hatchet man” staat met rode druipletters op de auto geschreven. Dat beeld zegt iets over de dader die de snikhete woestijn van The Nature of the Beast onveilig maakt. De gek heeft eerst zijn slachtoffer in stukjes gehakt, de lichaamsrestanten verspreidt over papieren boodschappenzakken en daarna zijn handtekening opgeschreven. Die handelingen vergen nogal wat tijd. Dat wijst op grondige voorbereidingen. Gruwelijke toewijding. Wie kan het … Lees verder The Nature of the Beast
Beste Jane Schoenbrun, Wat heb ik genoten van Teenage Sex and Death at Camp Miasma, jullie in psychedelica gedoopte “ode” aan de slasher. Bloederig, komisch, sexy (nooit geweten dat chips in dipsaus er zo verleidelijk uit kon zien) en filosofisch. Elk cliché van het genre wordt bekeken en bevraagd. Gillian Anderson en Hannah Einbinder schitteren als om elkaar heen draaiend koppel dat heimelijk smacht naar … Lees verder Teenage Sex and Death at Camp Miasma
Hell yeah, klassieker Ace of Spades! Het beste nummer van Motörhead, gedreven door het legendarische basmotief. Tá-tata-tata-tatatata-tá-tata-tata-tatatata. Om Rolling Stones te citeren: “Lemmy Kilmister playing a tap-dancing lead bass line before falling into a melody that sounds like his Rickenbacker is headed straight to hell as he sings about feeling “born to lose.”” Met zijn schuurpapierstem roept Lemmy Kilmister “if you like to gamble, I … Lees verder Borderlands
Go! Even wat gedachtes over de donker komische actiefilm van Doug Liman en John August. Go is terugkeren naar de eerste jaren van het nieuwe millennium, toen er een periode aanbrak van angst, achterdocht en hoop voor de toekomst. Go is de tienerversie van Pulp Fiction. Daar kan je heel lang over discussiëren, August en Liman hebben de klassieker van Quentin Tarantino duidelijk bestudeerd. Onmogelijk … Lees verder Go
Een onzichtbare vijand geeft Spider-Man: Brand New Day een fijne spokige gloed. Als de naam van de Telepaat wordt onthuld (ik verklap niets) denk ik “hé, die ken ik!” Hetzelfde geldt voor de zaal. “Is dat…?” wordt er gefluisterd. Ja. Inderdaad. Creatief bedacht. De onthulling doet ook een beetje afbreuk aan die ongrijpbare angstige atmosfeer. En ik denk, “maar wat doet Spider-Mans tegenstander in dit … Lees verder Spider-Man: Brand New Day
