“Hatchet man” staat met rode druipletters op de auto geschreven. Dat beeld zegt iets over de dader die de snikhete woestijn van The Nature of the Beast onveilig maakt. De gek heeft eerst zijn slachtoffer in stukjes gehakt, de lichaamsrestanten verspreidt over papieren boodschappenzakken en daarna zijn handtekening opgeschreven. Die handelingen vergen nogal wat tijd. Dat wijst op grondige voorbereidingen. Gruwelijke toewijding.

Wie kan het zijn? De nerveuze verkoper Jack met zijn zilveren koffer? Nihilistische drugsgebruiker Adrian, die beweert te weten wat er in Jacks koffer zit? Een andere kandidaat die pas op het einde wordt onthuld? En waarom koos de dader voor de “hatchet man” manier? Omdat hij het lollig vindt zijn slachtoffers in stukken te zagen? Schuilt er überhaupt meer achter de jacht?

Mijn vermoeden: de seriemoordenaar, gedreven door een sterk duister verlangen, beschouwt zichzelf als artiest van het macabere. De slachtoffers zijn de attributen, de woestijn is het podium, “hatchet man” is de handtekening, bedoeld om het morbide kunstwerk te voltooien. De slachtpartijen zijn een duidelijke vraag om aandacht. Iedereen moet weten dat de dader hier bezig is geweest. Het gevaar van de woestijn.

“Hatchet man”. Het had zomaar de ondertitel van deze akelig effectieve horrorthriller kunnen zijn.

De Filmjunk spreekt: